مهارتهای پایه قبل از مهاجرت

مهاجرت کردن پیش نیازهایی دارد که به نظر من، اگر بعنوان یک دندانپزشک فاقد آنها هستید یا فکر میکنید که در عرض ۳ سال آینده نمیتوانید به آنها دست پیدا کنید، بیخیالش بشین بهتره! تیترشون اینه:

– زبان انگلیسی: تمام دانشکده های دندانپزشکی آمریکا مدرک TOEFL رو قبول دارند. اگه IELTS دارین، حتماً TOEFL رو هم بدین. نمره هدف برای تافل نمره 100 هستش. پس اگه مثلاً نمره شما 98  بود، اگه میخواهین که خیالتون راحت باشه، دوباره امتحان بدین.

– تایپ: تو سیستم آموزشی آمریکا، حتماً سرو کارتون به کامپیوتر میفته. پس بهتره که اگه تایپتون ضعیفه، یک دوره تایپ انگلیسی بردارین. با صرف یک ماه وقت، یک عمر راحتی بدنبال خواهد بود. ولی اگه با تایپ ضعیف اینجا بیاین، بدلیل اینکه همه تقریباً اینجا این مهارت رو دارن، به شما فشار وارد خواهد شد. پس چرا عاقل نکند کاری که باز آرد پشیمانی!

– آشنایی با نرم افزارهای پایه کامپیوتری برای ویرایش، گرافیک، پرزنتیشن: اگه دنبال حداقل ها هستین، دوره نرم افزارهای Word، Ecxel،Powerpoint و Photoshop رو قبل از اینکه مهاجرت کنین، بر دارین.

توجه داشته باشین که هدف از کسب این مهارتها، راحتی خودتونه. اگر این مهارتها رو نداشته باشین، زندگی و پیشرفت بمراتب سخت تر خواهد بود براتون. پس حالا که وقت هست، برنامه ریزی کنین که این مهارتها رو کسب کنین. جز زبان که زمان زیادی میخواد برای اینکه آدم بتونه توش پیشرفت کنه، بقیه رو میشه سریع کسب کرد.

همه چیز در رابطه با روند قبولی

مشکلی که اکثر دندانپزشکانی که به آمریکا مهاجرت میکنند، دارند، اینه که با سیستم آموزشی آمریکا آشنایی کافی ندارند.

در آمریکا حدود ۵۰ دانشکده دندانپزشکی وجود داره (به سایت ADA که لینکش رو گذاشتم مراجعه کنین)  و هر کدوم از این دانشکده ها یک حداقل شرایطی رو برای خودشون گذاشتن که مخصوص خودشونه. تفاوت سیستم ایران و آمریکا هم همینجاست. در ایران وقتی که ما کنکور میدیم یا امتحان تخصص شرکت میکنیم، خیالمون راحته که بر اساس نمره ای که گرفتیم، یک جا قبول میشیم. اما در آمریکا، بخصوص برای ما خارجیها، چنین گارانتی وجود نداره. منظور اینه که هیچ نمره ای، هیچ مهارتی، هیچ مدال یا جایزه ای، هیچ مقاله یا اختراعی، هیچ هنری تضمین نمیکنه که شما حتماً و صد در صد در رشته مورد نظرتون قبول خواهید شد. در آمریکا، بر خلاف ایران، مصاحبه حضوری بخشی از گزینش دانشجوست. بذارین یک توضیح کلی از سیستم گزینش دانشجوی اینجا بهتون بدم:

ثبت نام متقاضیان اکثر دوره های آموزشی در هر سال، از حدود مارچ هر سال شروع میشه. یعنی اگه شما برای مهاجرت برنامه ریزی میکنین، طوری برنامه ریزی کنین که قبل از اول مارچ، تمام مدارکتون رو آماده کرده باشین (ریز مدارک رو براتون جداگانه شرح خواهم داد). متقاضیان مدارکشون رو برای دوره آموزشی مورد نظرشون ارسال میکنن. معمولاً مدارک توسط منشی بخش گزینش دریافت میشه و معمولاً منشی بر اساس معیارهایی که کمیته گزینش براش تعیین کردن، داوطلبان رو تقسیم بندی میکنه. دلیل اصلی که میتونه باعث حذف پرونده متقاضی در این مرحله بشه، ناقص بودن مدارکه. حواستون به آخرین تاریخی که میتونین مدارک رو ارسال کنین، باشه. سعی کنین که اقدام کردن رو در اولین روزهایی که ثبت نام شروع میشه، انجام بدین و تحت هیچ شرایطی به روزهای آخر واگذار نکنین که هزار و یک مشکل براتون پیش خواهد آمد. اینجا شوخی ندارن، تخفیف نمیدن و اصلا هم براشون مهم نیست که پرونده شما حذف بشه، پس قدر خودتون رو بدونین. تمیز و شکیل بودن پرونده ای که برای کمیته گزینش ارسال میکنین همون قدر مهمه که نمره امتحان بورد یا معدل کل شما. خیلی ها متأسفانه این بخش رو جدی نمیگیرن و براحتی شانس خودشون رو از دست میدن.

مدارک همه باید تایپ شده باشه. تا میتونین هنر بخرج بدین. اگه پرینت رنگی دارین، فرم رو با رنگ آبی تیره پر کنین تا با رنگ سیاه. بالای فرمها روی یک استیکر رنگی، اسم خودتون رو بنویسین تا فرماتون گم نشن. توجه داشته باشین که منشی گروه یک آدمه و براحتی میتونه اشتباه کنه. شما با این تغییرات ساده، شانس رو پایین میارین. پس خیلی جدی این پروسه رو در طول راه دنبال کنین. نکته دیگه که بذارین همین جا اشاره کنم اینه که حتماً پیگیری کنین که مدارکتون دریافت شده. چه تلفنی و چه از طریق ایمیل، با منشی مربوطه تماس بگیرین و تأیید بگیرین که مدارک شما کمال و تمام دریافت شده. بعضی دانشکده ها به شما اطلاع میدهند که فلان مدرک نقصی داره، ولی بعضی هم این کار رو نمیکنن و اگه بهر دلیلی، مدارک شما ناقص به دستشون رسیده باشه، بدون اینکه به شما اطلاع بدن، شما رو حذف میکنن و بعد نامه میدن که سال دیگه اقدام کنین!!

بعد از اینکه مدارک کامل شما دریافت شد و شما تأییدیه مورد نظر رو گرفتین، باید منتظر باشین تا شما رو برای مصاحبه خبر کنن. در این مرحله، کمیته گزینش که ممکنه بعضی وقتها این مسئولیت رو هم منشی گروه بر عهده داشته باشه، پرونده های کامل رو بررسی کلی میکنن. در این بررسی کلی، معمولاً داشتند حداقلهایی مثل بورد قسمت اول و دوم، نمره تافل، نمره معدل دانشجو و رزومه کاری، تحقیقاتی یا هنریش بررسی کلی میشه و بعد ۲، ۳ یا ۴ برابر ظرفیت پذیرش دوره، دانشجوها برای مصاحبه دعوت میشن. البته موارد بررسی شده ای که گفتم بیشتر برای دوره های تکمیلی مد نظر کمیته گزینشه. دوره های تخصصی ممکنه موارد دیگه ای رو هم مد نظر قرار بدن که بسته به دوره فرق میکنه!

حالا اصل صحبت من اینجاست و اصل تفاوت ایران و آمریکا اینجاست. شما ممکنه بگی که نمره تافل من ۱۰۰ نیست، ولی ۹۸ که هست، پس فرقی نمیکنه. یا اینکه بگی نمره معدلم در تبدیل شده سه و بیست و پنج صدم، در حالیکه فلانی با نمره دو و نیم قبول شده. توجه کنین که ممکنه که نمره ۹۸ با ۱۰۰ فرقی از نظر سواد زبان انگلیسی برای شما نکنه، ولی در این مرحله از گزینش، همین اختلاف دو نمره میتونه باعث حذف شما بشه. کل قضیه اینه که شما باید خودت رو به کمیته گزینش بفروشی. هر چی بیشتر و گرونتر بفروشی، بهتره. نمره ۹۸ قیمت تو رو خیلی میاره پایین، ولی نمره ۱۰۰ هم باعث نمیشه که خودت رو گرون بفروشی. ولی اگه نمره ۱۱۸ از کل ۱۲۰ در تافل اینترنتی رو بذاری جلوشون، کلی قیمتت میره بالا. یا نمره معدل دو و نیم قیمتتو میاره پایین و نمره سه و بیست و پنج خوبه، ولی اگه نمرت بشه سه و نود، کلی قیمتت میره بالا. حالا اگه شما تافلت هست ۹۸، بوردهای قسمت اول و دوم آمریکا رو هم پاس کردی، ولی معدلت هم چنگی به دل نمیزنه و داری اقدام میکنی برای دوره های تکمیلی، شانست کمه و شاید با هزار اما و اگر بری تو. اما اگه تافلت ۱۰۰، بوردها رو دادیو و معدلت هم ۱۶-۱۷ هستش و رزومه قوی داری، میشه مطمئن بود که یک جا قبول میشی، حالا شاید UCLA یا UCSF، نه، ولی بالاخره یه سوراخ دعایی پیدا میکنی که بری تو.

خیلی ها به من زنگ میزنن و میگن که من تافلم 95 هستش. من میگم حتماً دوباره امتحان بده. اینقدر امتحان بده تا بیاد بالای 100. چون براحتی کلی میره رو قیمتت. نه اینکه چون حالا 95 آوردی، حتماً قبول نمیشی. اینجوری نیست. ولی احتمال قبولیت میاد پایین و خیلی دانشکده ها هم اصلا نمیتونی اقدام کنی براشون، چون صد رو لازم دارن. همه چیز سر احتمالاته. هیچ چیز قطعی نیست. زمانی که بورد نمره ای بود، دیدیم نمره بورد 99 که بخاطر تافل یک کم زیر حد نصاب 100 تا دقیقه 90 پشت خط مونده بود. این رو میتونین از تمام دوستام که الان یا وارد شدن یا پشت در موندن بپرسین که این نمرات چقدر میتونن بدرتون بخورن یا اینکه بضررتون تموم بشن.

تمام تلاش شما در این دوره ای که برای مهاجرت برنامه ریزی میکنین باید این باشه که وقتی زمان ثبت نام برای دوره های مورد نظرتون رسید، اولاً تمام مدارکتون کامل باشه و ثانیاً اونقدر تو این مدت برای خودتون امتیاز جمع کرده باشین که ارزش شما رو خیلی ببره بالا و هیچ بهانه ای هم دست کمیته گزینش ندین که باعث رد پرونده شما بشه.

خوب، ان شالله که مدارکتون کامل بوده و پروندتون از فیلتر اول گزینش گذشته و اونقدر ستاره داره که به مصاحبه دعوتتون میکنن. حالا از اینجا ببعدش باز یه داستان دیگست. دیگه اون ستاره ها و امتیازات نقش آنچنانی تو گزینش شما ایفا نمیکنن. حالا یک رقابت تنگاتنگ و تک به تک با بقیه متقاضیان دارین که باید سعی کنین توش برنده بشین.  اگه اجازه بدین موضوع مصاحبه رو جداگانه توضیح بدم.

من نمیتوانم تصمیم بگیرم که به دوره تکمیلی بروم یا اینکه مستقیماً برای تخصص اقدام کنم. چه توصیه ای دارید؟

بنظر من منطقی ترین کار این است که شما برای دوره Advanced Standing اقدام و برنامه ریزی کنید و در عین حال، برای دوره تخصصی خود نیز بطور همزمان اقدام کنید. اگر مسقتیما دوره تخصصی قبول شدید، قدرت انتخاب دارید که مستقیماً به تخصص بروید یا اینکه به دوره Advanced Standing. اما اگر تخصص قبول نشدید، حداقل زمان را از دست نخواهید داد و بلافاصله دوره Advanced Standing را شروع خواهید کرد. بعبارت دیگه از اون جهت که منطقی نیست آدم تمام تخم مرغا رو در یک سبد بذاره، توصیه من اینه که زمانی که مدارکتون کامل شد، همزمان برای هر دو مسیر اقدام کنین. اگر یکی رو قبول شدین که تکلیف روشنه، ولی اگر هر دو رو قبول شدین، بسته به شرایطتون میتونین تصمیم بگیرین و قدرت انتخاب خواهید داشت. من البته توصیم به ورود مستقیم به تخصص هست.

هزینه تحصیل در دوره های تخصصی چقدر است؟

هزینه تحصیل دوره های تخصصی مختلف، متفاوت است. ولی بطور معمول هزینه ای بین مثبت 30 تا 100 هزار دلار در سال تا منفی 50 هزار دلار در سال را در بر خواهد داشت (مثبت یعنی شهریه باید پرداخت شود و منفی یعنی دانشجو حقوق دریافت میکند). اگر پروگرم مورد نظر بیمارستانی باشد، دانشجو نه تنها شهریه ای پرداخت نمیکند که حتی حقوق نیز دریافت خواهد کرد. بدیهیست این دوره ها بسیار پر متقاضی بوده و قبولی در آنها مشکل است. البته این امر تنها بستگی به این دارد که فرد در چه دوره ای مشغول به تحصیل باشد. بعنوان مثال ارتودنسی U Conn اینگونه است، ولی ارتودنسی هاروارد اینگونه نیست. یا اینکه اطفال هاروارد به دانشجویانش حقوق میدهد، ولی اطفال  BU یا Tufts از دانشجوها شهریه سنگین دریافت میکند، حال آنکه هر 3 در یک شهر هستند و بعضاً دانشجویان هر سه دوره در بیمارستان نیز روتیشن دارند.

چگونه میتوانم احتمال قبولی مستقیم در دوره تخصصی را افزایش دهم؟

به اشکال مختلف میتوان این احتمال را بالا برد. ساده ترین راه، اقدام برای دوره های کم متقاضی تر است. راه دیگر این است که برای دوره هایی اقدام کنید که با یک مدرک دیگر بصورت  Combined برگزار میشوند و بقول معروف، Certificate-onlyنیستند. هر چه رده مدرک دیگر بالاتر باشد، قبولی در آن راحت تر است، چرا که دندانپزشک عادی آمریکا دنبال آن نمیرود. بعبارت دیگر، شانس شما افزایش خواهد یافت اگر بجای اقدام برای دوره دو ساله اندو، برای دوره 3 ساله اندو و MSc در مثلاً  Oral 

Biology اقدام کنید. یا اینکه اگر برای دوره پنج ساله ترکیبی پریو و PhD در رشته Public Health اقدام کنید، شانس شما بیشتر از دوره دو ساله پریو خواهد بود. راه دیگر این است که سوابق تحقیقاتی خود بخصوص در رشته مورد نظر را بهبود بخشید. از جمله عوامل دیگر که میتوانند در قبولی شما تأثیرگزار باشند گذراندن دوره تخصصی مورد نظر در کشور خود، مسلط بودن بر زبان انگلیسی، وجاهت ظاهری! فعالیت هنری، ورزشی و امثالهم است.

چقدر احتمال دارد که من مستقیماً وارد دوره تخصصی شوم؟

ورود مستقیم به دوره تخصص برای کلیه دندانپزشکان بین المللی، ممکن است. منتهای مراتب اولاً اکثر دوره های تخصصی دندانپزشکی، از میان فارغ التحصیلان آمریکا متقاضیان خود را انتخاب میکنند یا اینکه بعضاً مدارکی میخواهند که دندانپزشک بین الملل در بدو ورود فاقد آنهاست. مثلاً پروانه کار در آمریکا میخواهند یا اینکه قبولی در هر دو بورد را نیاز دارند. بدین منظور، دندانپزشک بین الملل انتخاب چندانی ندارد و علاوه بر آن، باید با دانشجویان دندانپزشکی آمریکایی سر پوزیشنهای موجود رقابت کند که قطع الیقین رقابت سالم و منصفانه ای نیست. طبق آمار خود ADA، حدود 7 درصد دندانپزشکان بین الملل مستقیماً وارد دوره تخصصی میشوند. البته بسته به اینکه شما چه رشته ای را انتخاب کنید، شانس ورود نیز متفاوت خواهد بود. طبق یک تقسیم بندی بسیار کلی، رشته ها به سه گروه تقیسم میشوند. گروه اول شامل جراحی، درمان ریشه، ارتودنسی و اطفال هستند. گروه دوم شامل پریو و پروتز و گروه سوم شامل سایر رشته هاست. قبولی در گروه اول سخت تر و هر چه به سمت گروه سوم برویم، آسانتر میشود. اما در مجموع، قبولی مستقیم در دوره های تخصصی، امری است که به شانس شما خیلی بستگی دارد و توصیه میکنم که هیچ وقت تمام تخم مرغهای خود را در این کاسه نگذارید. منطق حکم میکند که دندانپزشک بین الملل برای دوره Advanced Standing خود را آماده کرده و اقدام کند و در کنار آن، برای دوره های تخصصی مورد علاقه اش نیز با تصور تیری در تاریکی، اقدام کند.

لطفاً در رابطه با وضعیت رشته های مختلف تخصصی در آمریکا توضیحاتی ارائه دهید

اهمیت و سختی قبولی در رشته های تخصصی در آمریکا با ایران متفاوت است. در آمریکا، بیشترین رده حقوقی را جراحی، اندو، ارتو، اطفال است  و رده بعد پریو و ونهایتا پروتز میباشد و بعد هم سایر رشته های تخصصی که سختی قبولی در رشته های مختلف تقریباً با این طبقه بندی نسبت مستقیم دارد. لازم بذکر است که بدلیل اینکه دندانپزشکان عمومی آمریکا تخصص بالایی در زمینه درمان بیماران پروتز دارا هستند، میزان ارجاع به متخصص پایین بوده و بنابراین دندانپزشکان آمریکایی تمایل چندانی برای ادامه تحصیل در این رشته ندارند و بر خلاف ایران که رده پروتز در میان رشته های تخصصی بالاست، در آمریکا قبولی در این رشته به سختی ایران نخواهد بود.

من متخصص هستم یا در حال تحصیل تخصص، این مطلب چه کمکی به من میکند؟

شخصی که در حال گذراندن دوره تخصصی در ایران است یا اینکه متخصص شده و مشغول کار است، در صورتیکه به آمریکا مهاجرت کند، از نظر قانونی فرقی با یک دندانپزشکی عمومی نخواهد داشت. منتهی بدلیل اینکه متخصص است، البته اگر بتواند مدارکی داشته باشد که بر تخصص او صحه بگذارد، رزومه قویتری از یک دندانپزشک عمومی خواهد داشت و شانس قبولی او در دوره های دندانپزشکی، چه تکمیلی و چه تخصصی بیشتر است. به عبارت دیگر، داشتن مدرک تخصصی یا مدرکی که ثابت کند شما در ایران مشغول تحصیل در دوره تخصصی خواهد بود، میتواند کمک بسیاری به دعوت شدن شما برای مصاحبه بکند.

لطفاً در رابطه با ورود مستقیم به دوره تخصص توضیح دهید.

یک دندانپزشک بین المللی جهت ادامه تحصیل یا کار در آمریکا دو راه دارد. یا اینکه دو سال دوره تکمیلی دندانپزشکی را بگذراند و سپس وارد بازار کار شده و یا بعنوان یک دندانپزشک فارغ التحصیل آمریکا وارد دوره تخصصی گردد. راه دیگر این است که مستقیماً برای دوره تخصصی اقدام کند. راه اول راه عادی است که بیش از 95 درصد دندانپزشکان بین المللی آنرا انتخاب میکنند. قانون اکثر ایالات آمریکا بدین گونه است که یک دندانپزشک بین المللی در صورتی اجازه کار بعنوان دندانپزشک را خواهد یافت که مدرک دندانپزشکی خود را از آمریکا گرفته باشد. برای این منظور لازم است که از یکی از دوره های تکمیلی که با نام دوره های Advanced Standing شناخته شده است، فارغ التحصیل شود. حال اگر شخصی مستقیماً وارد دوره تخصصی شود، حتی اگر از آن دوره تخصصی با موفقیت فارغ التحصیل شود و بورد تخصصی رشته مورد نظر را نیز دریافت کند، باز هم بدلیل اینکه مدرک عمومی خود را از آمریکا ندارد، اجازه دریافت پروانه کار را در تعدادی از ایالات آمریکا نخواهد داشت. چنین فردی چند انتخاب در پیش رو دارد که به شرح زیر است:

– Licensure by Examination: تعدادی از ایالتهای آمریکا، قوانین دندانپزشکی آنها این اجازه را به فرد میدهد که در صورت فارغ التحصیلی از دوره های تخصصی مورد تأیید ADA (این دوره ها رشته هایی مثل زیبایی و امثال آنرا شامل نمیشود) که حداقل یک یا دو سال بطول بینجامند، در صورتیکه یک سری شرایط دیگر را دارا باشند (مثلاً NBDE قسمت اول و دوم را داشته باشند یا اینکه یکی از امتحانات عملی (WREB, NERB, etc) را با موفقیت پشت سر گذاشته باشند، میتوانند پروانه کار در آن ایالت را دریافت کنند. از جمله این ایالتها در حال حاضر میتوان به ایالتهای تگزاس، ویرجینیا، واشنگتن (با مرکزیت سیاتل) و غیره اشاره کرد. البته شرایط هر کدام از این ایالتها مخصوص خود آنهاست و قوانینشان با یکدیگر تفاوت دارد. جهت کسب اطلاعات بروز لازم است تا با بوردهای این ایالتها مستقیماً تماس بگیرید. سایت ADA اطلاعات تقریبی در این زمینه را ارائه میکند. نحوه کار بدین شکل است که متقاضی زمانی که در حال فارغ التحصیلی از دوره تخصصی خود میباشد، با دریافت نامهGood standing and enrolment از رئیس دپارتمان تخصصی خود خطاب به بورد دندانپزشکی ایالت مورد نظر، از طریق آن بورد به یکی از چهار امتحان عملی آمریکا (WREB, NERB, …) معرفی میگردد. فرد در صورت قبولی در امتحان مورد نظر و ارائه سایر مدارک لازم، پروانه کار آن ایالت را دریافت میکند.

– پروانه هیأت علمی: یک راه دیگر برای فارغ التحصیلان رشته های تخصصی از آمریکا این است که بعنوان هیأت علمی در دانشگاه مشغول کار شوند و در این صورت پروانه محدود دریافت خواهند کرد که این اجازه را به آنها میدهد که در کلینیکهای وابسته به دانشگاه 1و 2 یا 3 روز در هفته کار کند. چنین فردی معمولاً از دانشگاه حقوق ثابت دریافت میکند (که بسته به رشته و دانشگاه، بطور کاملا تقریبی، بین سالی 50 تا 200 هزار دلار میتواند متفاوت باشد) و معمولاً 3 یا 4 روز هفته را در دانشگاه مشغول تدریس یا تحقیق خواهد بود و 1 یا 2 روز در هفته نیز در کلینیک دانشگاه میتواند کار بکند که بخشی از درآمد او از این طریق به او تعلق خواهد گرفت. از مزایای دیگر این راه این است که بعد از حداکثر 5 سال (بعضی ایالتها مثل کالیفرنیا، 2 سال را نیز قبول دارند) داشتن پروانه محدود، فرد میتواند از طریق دیگری پروانه خود را برای آن ایالت یا یک ایالت دیگر دریافت کند که نام این روش پروانه Licensure by Credentials میباشد که جداگانه توضیح میدهم.

– پروانه محدود (Limited License): برخی ایالتهای آمریکا، به متقاضیان کار در درمانگاههای خیریه یا درمانگاههای وابسته به دولت یا درمانگاههای وابسته به دانشگاه، پروانه محدود ارائه میدهند. درآمد دندانپزشک از این طریق خیلی بالا نیست، ولی کار در این مراکز میتواند فرد مورد نظر را پس از مدتی واجد شرایط دریافت پروانه از طریق Credentials میکند.

– Licensure by Credentials: برخی از ایالتهای آمریکا، غیر از Licensure by Examination که طریقه معمول دریافت پروانه کار میباشد، از طریق Licensure by Credentials  نیز به متقاضیان پروانه کار میدهند. این پروانه مخصوص کسانی است که مدتی را در یکی از ایالتهای آمریکا مشغول کار بوده اند و در طی آن مدت پروانه معتبر (چه محدود، چه هیأت علمی و چه شکل دیگر) داشته اند. زمان معمول برای واجد شرایط این قانون شدن معمولاً 5 سال است با این مفهوم که فرد باید 5 سال سابقه کار در یک ایالت دیگر تحت یک پروانه معتبر (چه محدود، چه هیأت علمی، چه غیره) داشته باشد. لازم بذکر است که کار در خارج از آمریکا مورد قبول نیست. قوانین مربوط به این مدل پروانه کار نیز ایالت به ایالت متفاوت بوده و لازم است متقاضی مستقیماً با بورد آن ایالت ارتباط برقرار کند. قوانین مربوط به این مدل پروانه گرفتن نیز روز بروز در حال تغییر است. بعنوان مثال ایالت کالیفرنیا در سال 2006 تصویب کرد که کسانی که دوره تخصصی مورد تأیید ADA در آمریکا گذرانده اند، در صورت داشتن یک سری شرایط دیگر، بجای 5 سال، کافی است 3 سال گواهی کار ارائه دهند. یا اینکه اگر فرد قراردادی ارائه کند که در آن ذکر شده  که فرد مورد نظر بناست در آینده به مدت دو سال بطور تمام وقت در یک مرکز دانشگاهی یا یک درمانگاه خیریه (یا درمانگاههای وابسته به دولت) مشغول بکار شود، به وی پروانه دائم ارائه میشود. منتهی فرد مورد نظر تحت نظر بورد خواهد بود و کار تمام وقت او کنترل میگردد.

– یک راه دیگر این است که فرد در دانشگاهی مشغول به تدریس میگردد و دانشگاه این شرط را با وی میکند که پس از طی مثلاً دو سال، مدرک دندانپزشکی نیز به فرد ارائه میدهد. در صورتیکه فرد از سوابق تحقیقی یا تخصصی بالایی برخوردار باشد، زمانیکه برای کاریابی در دانشکده های مختلف اقدامی میکند، میتواند این مطلب را بعنوان یکی از شروط استخدام خود مطرح کند. برخی از دانشکده ها نیز بطور رسمی دوره Advanced Standing مخصوص اعضای هیأت علمی خود را دارند. به این شکل که عضو هیأت علمی در تعداد محدودی از کلاسهای دوره  Advanced Standing شرکت میکند یا اینکه فقط امتحان مربوطه را پاس میکند و پس از دو سال، همزمان با دانشجویان  Advanced Standing فارغ التحصیل میشود. البته این دوره ها معمولاً بسیار پر متقاضی بوده و برای ورود به آنها شرایط دیگری نیز بعضاً لازم است. بعنوان مثال دانشگاه  Tufts چنین دوره ای را طراحی کرده، ولی شرط ورود به آن این است که فرد حداقل یک سال در آن دانشکده سابقه تدریس داشته باشد.

ففسا چیست؟ Fafsa

FAFSA یک فرم اطلاعاتی است که وزارت آموزش آمریکا از طریق آن، یک سری اطلاعات اولیه که مربوط به مسائل مالی دانشجو میشود را جمع آوری میکند. این فرم مخصوص دانشجوهایی است که یا اقامت آمریکا را دارند و یا سیتیزن آمریکا هستند. دانشجوهایی که روی ویزا هستند، نیازی به پر کردن این فرم برای گرفتن وام دولتی ندارند. هر سال، دانشجو موظف است تا در صورتی که میخواهد از منابع مالی غیر شخصی استفاده کند، فرم مربوطه را بصورت Online در زمان مشخصی تکمیل کند. پس از تکمیل، اطلاعات وارد شده در فرم در اختیار Office of Fiancial Aid و همچنین موسسات مالی که شما از آنها درخواست وام میکنید، قرار میگیرد. لازم بذکر است که فرم FAFSA صرفاً یک فرم اطلاعاتی است که اطلاعات شما را در اختیار موسسات درگیر در تامین منابع مالی شما قرار میدهد و ارزش دیگری ندارد.