آیا وکیل مهاجرت خوب سراغ دارید؟

خانم مهسا خانبابایی (Mahsa Khanbabai) که مقیم بوستون هستند، از اون جهت که پرونده تعدادی از دوستامون رو انجام دادند و همه از ایشون راضی بودند، خدمت شما معرفی میکنم:

www.mk-immigration.com

mahsa@mk-immigration.com

Tel:  508 297 2065

تخصص ایشون در پرونده پزشکان و دندانپزشکانی هست که مایل به مهاجرت هستند و میخوان ویزا و یا مستقیما گرین کارد بگیرند.

چگونه برای امتحانات بورد قسمت اول و دوم آماده شوم؟

بدلیل اینکه دیگر نمره ای برای امتحانات بورد گزارش نمیشود، زمان زیادی نباید برای این امتحانات صرف کرد و از طرفی لازم هست که هر دو امتحان قسمت اول و دوم رو به رزومه اضافه کرد. البته نشستن سر جلسه بدون آگاهی از منابع امتحانی هم کار درستی نیست. امتحان قسمت اول بورد رو دست کم نگیرین. امتحان سختیه و باید برای اون آماده بود. برای همین توصیه میکنم که دنتال دک رو بعنوان مرجع اصلی انتخاب کنین و اون رو دو یا سه بار دور کنین و در کنارش نمونه سوالات مربوط به امتحان رو که در بازار موجود هست، بزنین و امتحان قسمت اول رو بر دارین. در کل زمانی حدود سه تا شش ماه مطالعه تمام وقت جامع برای کسی که چند سالی هست فارغ التحصیل شده، میتونه کافی باشه. بیشتر از اون اتلاف وقت هست، چون در نظر بگیرین که دانشجویان دندانپزشکی آمریکایی با یک ماه مطالعه سر این امتحان حاضر میشوند. در کل لازم نیست که احساس آمادگی کامل برای این امتحان بکنین، چون هدف پاس کردن هست، نه نمره آوردن. با توجه به اینکه 65 درصد سوالات ساده، 25 درصد متوسط و 10 درصد سخت هست، آوردن نمره 75 بمراتب کار راحتی خواهد بود. استرس و دلهره خواهید داشت وقتی اینجوری برای یک امتحان آماده شده اید،

امتحان بورد قسمت دوم از قسمت اول بمراتب راحت تر هست و اگر جرأتش رو داشته باشین، بدون مطالعه هم میشه سر جلسه حاضر شد. ولی در کل توصیه میکنم که حداقل یک دور نمونه سوالات رو بزنین و اگر خیلی از وضع خودتون نا امید بودین، نیم نگاهی به کارتهای دنتال دک بکنین. در مجموع زمان یک ماه مطالعه برای امتحان بورد قسمت دوم، زیاد هم هست. واقع بینانه زمان سه تا چهار ماه برای دو امتحان میتونه کافی باشه و این مطلب کمک بسیار بسیار زیادی به بهبود رزومه شما میکنه.

در رابطه با موارد امتحانی، تنها نکته ای که میتونم توصیه کنم اینه که بجای زیاد کردن منابع مطالعه، منابع اصلی رو که شامل دنتال دکس و نمونه سوالات هستند مجددا دور کنید. اضافه کردن منابع جز افزودن استرس، کار دیگه ای انجام نمیدن.

من دیگه تصمیمم رو گرفتم و میخوام بیام آمریکا. از کجا شروع کنم؟

اول از همه پست “اقدامات لازم الاجرا قبل از مهاجرت” این وبلاگ رو مطالعه کنین. اون پست کلیه مواردی رو که قبل از مهاجرت باید در نظر بگیرین، برای شما توضیح میده.

اولین قدم جمع آوری مدارک و ریزنمرات و ترجمه رسمی آنهاست به این شرح:

– نمرات سال آخر دبیرستان

– دیپلم

– نمرات دوره عمومی

– مدرک دندانپزشکی عمومی

این مدارک برای ثبت نام در امتحانات بورد آمریکا لازم هست. بقیه موارد مثل نمرات دوره تخصصی و مدرک تخصصی، گواهی طرح، پروانه مطب، دوره فلوشیپ، مقاله، در صورت وجود باید جمع آوری و ترجمه شوند تا در رزومه مورد استفاده قرار بگیرند.

یک سری کارها هست که از طریق اینترنت باید انجام شوند که میتوانید از همین الان برای آنها اقدام کنید و لزومی ندارد تا زمان مهاجرت برای آنها صبر کنید. در حقیقت با انجام این امور، کار شما در زمان مهاجرت آسانتر میشود:

1- دریافت dentpin : مراجعه کنید به سایت https://www.ada.org/dentpin.aspx

2- ثبت نام و شرکت در امتحان تافل. مراجعه کنید به سایت www.ets.org/toefl

– ارسال اصل مدارک اشاره شده بهمراه یک کپی از ترجمه انگلیسی آنها به ECE و WES که موسسات ارزشیابی مدارک هستند (توصیه میکنم به هر دو این موسسات جداگانه اصل مدارک رو ارسال کنید و ارزشیابی هر دو را در اختیار داشته باشین.

3- ثبت نام در سایت CAAPID برای دوره های تکمیلی. مراجعه کنید به سایت

 http://www.adea.org/dental_education_pathways/CAAPID/Pages/default.aspx

4- ثبت نام در سایت PASS برای امکان اقدام برای اکثر دوره های تخصصی. مراجعه کنید به سایت

 https://portal.passweb.org

5- ثبت نام در سایت Match برای امکان اقدام در بعضی از دوره های تخصصی. مراجعه کنید به سایت

 https://portal.passweb.org

6- گشت و گذار در سایتهای دانشکده های دندانپزشکی آمریکا جهت آشنایی با شرایط تک تک دوره های تخصصی یا تکمیلی مختلف.

7- جمع آوری و تکمیل رزومه علمی، مدیریتی، اقتصادی، هنری، ورزشی

8- تهیه توصیه نامه از رئیس دانشگاه، اساتید مطرح یا همکاران گرامی

9- نوشتن پرسنال استیت منت

10- آماده شدن برای امتحانات بورد قسمت اول و دوم آمریکا: زمانی بیشتر از شش ماه رو برایش در نظر نگیرید.

توصیه میکنم موارد سه تا پنج رو صرفنظر از اینکه امسال میخواین بیاین یا بعدا و صرفنظر از اینکه میخواین برین دوره تخصصی یا تکمیلی، بطور کامل انجام بدین. منتهی پرداخت وجه آنها رو تا زمانی که مطمئن نشدین میخواین به آمریکا مهاجرت کنین، به تعویق بندازین. دلیل این توصیه اینه که اولا در طی این پروسه از موارد ضعف و قوت پروندتون آگاه میشین، با روند کار برای ورود به دوره های تکمیلی و تخصصی آشنا میشین و مدارکتون رو کامل میکنین. در پایان اگر فرضا بعد از تکمیل پروندتون در این وبسایتها، اون سال مهاجرت نکردین، میتونین مواردی رو که آماده کردین، ذخیره کنین برای سال بعد. به این صورت سالی که آماده مهاجرت هستین، کار کمتری برای انجام خواهید داشت. تکمیل این وبسایتها، هیچ نمره منفی برای شما نخواهد داشت تا زمانی که پول رو پرداخت نکردین. برای همین نگرانش نباشین و در وقت اضافتون با خیال راحت اقدام به تکمیل مشخصاتتون در این وبسایتها بکنین.

توصیه میکنم که این موارد رو تا قبل از تابستان سالی که میخواین وارد پروسه گزینش بشین، انجام داده باشین. برای این مطلب لازم هست که  قبل از پایان زمستان و آغاز بهار به آمریکا مهاجرت کنین که در فصل بهار با برداشتن امتحانات بورد قسمت اول و دوم،  رزومه شما برای ثبت نام در دوره های تکمیلی یا تخصصی کامل باشه ان شاء الله

آیا میتوانم برای هر دو امتحان بورد بطور همزمان اقدام کنم؟

خیر.  شرط شرکت در قسمت دوم امتحان بورد، قبولی در قسمت اول امتحان بورد. هست. با توجه به اینکه چند هفته از زمان شرکت در قسمت اول امتحان طول میکشد تا نتیجه آن به شما گزارش شود، زمان لازم را در برنامه ریزی خود برای مهاجرت در نظر بگیرین.

 آیا برای ورود باید امتحان DAT (Dental Admission’s Test) را بردارم؟

امتحان DAT امتحانی هست که دانشجویان آمریکایی که میخواهند وارد دندانپزشکی شوند، بعد از گرفتن لیسانس عمومی اون رو بر میدارن و قبل از اینکه امتحان بورد بشکر قبولی-ردی دربیاد، برای ورود به دوره های تکمیلی و تخصصی لازم نبود. هنوز هم

اکثر دانشگاهها، امتحان DAT برای ورود به دوره های تکمیلی یا تخصصی لازم ندارند. البته یک سری استثناها هم وجود داره که اگر به آنها فکر میکنید، باید این امتحان را بردارید و سعی کنین نمره خوبی هم در آن بگیرین. نتیجه اینکه بدون امتحان DAT تعدادی از گزینه های خود را از دست میدهید، ولی همچنان توانایی رقابت با سایر متقاضیان را خواهین داشت، چه برای دوره های تکمیلی و چه برای دوره های تخصصی.

برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با امتحان دی ای تی به این لینک مراجعه کنین:

http://www.ada.org/dat.aspx

لازم به ذکره که این امتحان کتب مربوط به خود رو برای آماده شدن داره. بعنوان مثال میشه به کتابهای موسسه های Kaplan، Barons که برای این امتحان طراحی شده اند، اشاره کرد.

آیا بدون دوره تکمیلی و تخصصی در آمریکا، میشه یک راست از ایران یا جای دیگه اومد و کار کرد؟

بله. البته این امر محدود به ایالت مینسوتای آمریکاست که فعلا قانونی داره که این اجازه رو به همه دندانپزشکان دنیا، از ایران گرفته تا بورکینافاسو، این اجازه رو میده که پروانه کار دریافت کنند منوط به اینکه بوردهای قسمت اول و دوم و یک امتحان عملی رو مریض رو با موفقیت به انجام برسونند. البته پروانه کار اولیه محدود خواهد بود و شما نیاز به داشتن یک اسپانسر هستید که این اسپانسر در حقیقت یک دندانپزشک هست که قبول میکنه  شما زیر پروانه اون کار کنین به مدت سه سال. این اسپانسر میتونه یک کمپانی بزرگ دندانپزشکی هم باشه. بعد از سه سال، شما مجاز میشین که پروانه دائم اون ایالت رو دریافت کنین و در حقیقت مجاز میشین که مطب خودتون یا کلینیک خودتون رو بزنین. با توجه به اینکه سه سال زمان برای دریافت گرین کارد هم لحاظ میشه، اگر اسپانسر شما تحویلتون بگیره و قبول کنه که پرونده گرین کارت شما رو هم به جریان بندازه، شما بعد از سه سال با یک پروانه دائم و یک گرین کارت کارتون در اون شرکت تموم میشه.

بعد  از اینکه پروانه دائم ایالت مینسوتا رو دریافت کردید، این امکان رو خواهید داشت که در تعدادی از ایالتهای دیگه آمریکا، منوط به اینکه سابقه کاری لازمشون رو نشون بدین، پروانه کار دریافت کنین. قوانین این بخش ایالت به ایالت متفاوته و  کلا این قوانین دائم در حال تغییر هستند. به عنوان مثال، الان ایالت کالیفرنیا این اجازه رو به شما میده که اگر دارای لایسنس ایالت دیگه ای هستید، با ارائه  پنج هزار ساعت سابقه کار، مجاز میشین که پروانه دائم ایالت کالیفرنیا رو دریافت کنین. لازم به ذکره که در آمریکا پروانه دائم همون پروانه مطب هم محسوب میشه. قوانین مربوط به این مدل پروانه گرفتنها رو در بخش Licensure by Credentials هر بورد ایالتی میتونین پیدا کنین.

توجه کنین که این قوانین میتونند تغییر کنند و اعتباری نیست که چند سال دیگه از این طریق بشه پروانه کار گرفت بدون اینکه یک ساعت کلاس در آمریکا گذروند. منبع:

http://www.dentalboard.state.mn.us/Licensing/NonAccreditedDentistsInternationalEducated/tabid/130/Default.aspx

 منبع قوانین مربوط به کالیفرنیا:

http://www.dbc.ca.gov/applicants/lic_by_cred.shtml

چه توصیه هایی برای مرحله مصاحبه دارید؟

نکته جالبی که بعنوان یک مصاحبه کننده بهش رسیدم اینه که در دقیقه اول مصاحبه، مصاحبه کننده 75 درصد تصمیم گیری رو انجام میده. مواردی که در این تصمیم گیری نقش دارن شامل ظاهر، لحن، شیوایی و تون صدا، شخصیت طرف (گوشه گیر/ پر رو، پرخاشگر/متواضع، …) و Body Language طرفه.

بعد از معرفی اولیه، بیش از 5 دقیقه لازم نیست تا تصمیم گیری صد درصد در مورد متقاضی در ذهن مصاحبه کننده انجام بشه. شما باید تمرین کنین تا بتونین در طی این 5 دقیقه، خودتون رو به بهترین نحو معرفی کنین و بنوعی خودتون رو یک انسان متفاوت و برتر از سایر کاندیداها نشان بدین. هر دوره ای معمولاً چند برابر ظرفیت پذیرش افراد رو برای مصاحبه دعوت میکنه و باید از بین کاندیداهای متعدد تعدادی رو انتخاب کنه. این پروسه برای مصاحبه کننده چند برابر مصاحبه شونده سخت و طاقت فرساست. برای همین شما باید تصمیم گیری رو برای تصمیم گیرنده راحت کنید و بهترین شکل اون اینه که نشون بدین متفاوت هستین.

چیزی که ایرانیها رو میتونه براحتی با سایر کاندیداها متفاوت کنه، خلق و خوی دوستانه و خوشحال اونهاست. ما بواسطه فرهنگمون (البته بماند که در چند دهه اخیر حسابی دست کاری شده)، انسانهای خوش جوش و خوش مشربی هستیم و در برقراری ارتباط با سایرین معمولاً مشکلی نداریم (به شرطی که زبان انگلیسی مانعی برای این امر نباشد). بهترین توصیه ای که میتونم داشته باشم اینه که سعی کنین خودتون باشین و بدون استرس و ریلکس سعی کنین تا امتیازات مثبت خودتون رو نشون بدین تا در ذهن طرف حک بشه.

در اکثر دانشکده ها، صرف یک وعده غذایی با رزیدنتها یا دانشجویان سال بالایی در پروسه مصاحبه گنجانده شده. این فرصت خیلی مناسبی برای شماست تا خودتون رو نشون بدین و سعی کنید تا حداکثر استفاده رو اون ببرین. حتی اگر دانشجوها یا پرسنل دیگر در کمیته مصاحبه کننده نقشی نداشته باشند، چنانچه شما موفق شوید تا با آنها ارتباط برقرار کرده و خود را بقول معروف در دل آنها جا کنید، علاوه بر اینکه میتوانید اطلاعات مفیدی از آنها در رابطه با کمیته مصاحبه کننده کسب کنید، در عین حال خبر رفتار و معایب و حسنات شما بطور مستقیم یا غیر مستقیم به گوش کمیته مصاحبه کننده خواهد رسید. همیشه این وعده غذایی را جزئی از پروسه مصاحبه خود در نظر بگیرید و به آن به چشم یک فرصت نگاه کنید.

حال سایر مواردی که قبلاً نوشته بودم را با کمی تصحیح در ادامه ذکر میکنم. با آرزوی موفقیت برای شما.

مهمترین مسأله ای که در مصاحبه باید مد نظرتون باشه اینه که مصاحبه کننده دنبال اینه که اول ببینه آیا شما همونی هستین که قبلاً رو کاغذ باهاش آشنا شدن و دوم اینه که شما رو از نظر شخصیتی مورد ارزیابی قرار بدن. سوالایی که دنبال جوابشن معمولاً ایناست:

-آیا کسی هستین که بقیه بتونن باهاتون کنار بیان

– از عهده استرسی که در انتظارتونه بر میاین،

– میتونین با بقیه و یا با اونها ارتباط برقرار کنین،

– انگلیسی محاوره ایتون در چه حدیه

– هدفتون از اینکه اومدین اینجا چیه؟

– چرا این دانشکده و این دوره را انتخاب کردین؟

– گذشته خودتون رو توضیح بدین

– آینده رو چجوری میبینین؟ آینده خودتون رو چجوری میبینین؟ ده سال دیگه خودتون رو کجا میبینین؟

– یک نقطه ضعف و یک نقطه قوت از خودتون بگین. حتماً نقطه ضعفی از خودتون ذکر کنین، گفتن اینکه نقطه ضعفی ندارم، خودکشی مصاحبه ای بشمار می آید).

– آیا آدم عصبی هستین یا اینکه میتونین استرس رو کنترل کنین (معمولاً تو زمان مصاحبه، Body Language شما تحت نظره)

– یک سوالی میکنن که هیچ ربطی به هیچی نداره!! هدف فقط اینه که ببینن وقتی شما در موقعیت استرس زا قرار میگیرین، چجوری واکنش نشون میدین، عرق میکنین، عصبی میشین، بحث میکنین، میخندین، میلرزین، … .

فکر کنم ۹۹٪ مواردی رو که ممکنه باهاش روبرو بشین رو گفته باشم! خلاصش اینکه اگه دیدین سوالی که کردن جوابش رو بلد نیستین، فقط خودتون رو جمع کنین و تحت استرس قرار نگیرین. فرض کنین که این سوال یک سوال گمراه کنندست و فقط میخوان ببینن که شما چجوری شرایط رو کنترل میکنین. یک جواب بیربط هم دادین، دادین، ولی حالتتون سعی کنین عوض نشه.

– بعضی وقتا بعضی دوره ها یک سری امتحانات علمی و عملی هم در نظر میگیرن. امتحان علمی معمولاً تأثیر قطعی نداره، ولی امتحان عملی رو خیلی جدی بگیرین. چرا که بعضی دوره ها اصولاً ملاک گزینششون امتحان عملیه. البته آماده شدن برای امتحان عملی رو میتونین به بعد از زمان مهاجرت واگذار کنین. چون که از زمانی که به مصاحبه دعوت میشین تا وقتی که مصاحبه بناست اتفاق بیفته، معمولاً زمان برای آمادگی برای امتحان عملی کافیه. ناگفته نمونه که هر دوره ای اگه امتحان عملی برگزار میکنه، مخصوص خودشه و هیچ فرمت کلی وجود نداره.

اولاً، معمولاً دانشکده های غرب آمریکا امتحان عملی دارن، ثانیا که این امتحانا اکثرا روی دندون پلاستیکی یا گچی هستش و از تراش کلاس دو، کلاس سه یا پنج، تراش بریج، تراش کراون طلا یا PMF یا سه چهارم کراون یا اینلی طلا یا اونلی طلا خارج نیست (دانشگاه لومالیندا سیستم خودشو داره که میتونین با مراجعه به سایت student doctor network که لینکشو گذاشتم، اطلاعات لازم رو کسب کنین).

بعد از اتمام مصاحبه، منتظر میمونین تا خبر قبولی یا لیست ذخیره شدن یا رد شدنتون بیاد. ان شالله که خبر خوب دریافت میکنین.

 مطالب زیر توسط یکی از اعضای گروه دندونر در فیسبوک با نام احسان صدیق آرا که تجربه مصاحبه کردن برای دوره تکمیلی در دانشگاه ایندیانا رو داشته رو بعد از دریافت اجازه از ایشون برای شما ذکر میکنم. توصیه های بسیار خوبی کردن که لازمه اونها رو هم کمال و تمام در نظر بگیرین:

” دوستان سلام من سال گذشته در دانشگاه ایندینا پذیرش گرفتم و امسال یکی از مصاحبه کنندگان بودم به جهت اینکه یکی از متقاضیان امسال یک ایرانی بود لازم دانستم توصیه هایی را داشته باشم -اول اینکه اصلا شل و ول حرف نزنید 

دوم اینکه کاملا قوی از رزومه و کارهایی که کردید حتی کوچک صحبت کنید و بزرگش کنید سوم اینکه از دانشگاه های دیگر بد نگویید مثلا در جواب اینکه چرا به این دانشگاه علاقه مندید این جواب خوبی نیست که چون از فلان دانشگاه بدم می آید پس به دانشگاه شما علاقه مند شدم چهارم حتما لباس رسمی بپوشید حتی اگر هوا سرد است ظاهر لباس شما همچنان باید رسمی بودنش را نشان دهد پنجم اگر متخصص هستید و برای دوره تکمیلی دارید مصاحبه می شوید باید نشان دهید که تجربه کافی در زمینه دندانپزشکی عمومی هم داشته اید ششم آمادگی پاسخ به این سوال را داشته باشید که موقعیتهایی در زندگی تان را تعریف کنید که استرس بدی پیدا کردید یا شرایط دشوار بوده، چه در محیط دندانپزشکی و چه خارج از آن و شما چطور آن را مهار و کنترل کرید

هفتم اگر فعالیتهای مدیتریتی leadership داشتید حتما بگویید و سعی کنید حتما داشته باشید 

هشتم دانشگاهی که در آن مصاحبه انجام میدید بدانید چقدر به تحقیق علاقه مند است چه قدر به کلینیک. مثلا در دانشگاه ما بسیار به کلینیک توجه می شود و وقتی برای تحقیق در مقطع عمومی نیست. پس دانشجویی که کار تحقیقاتی زیاد انجام داده، شاید خیلی جذابیتی برای دانشگاه ما نداشته باشد. و بالعکس. نهم دانشگاه های دیگر را نمی دانم ولی در دانشگاه ما امتحان عملی بسیار مهمتر از مصاحبه است. دهم بعضی از متقاضیان روزهای قبل آمدند و چون می دانستند مصاحبه کنندگان از پذیرش شدگان سال پیش هستند آمدند و با ما آشنا شدند و نهار خوردند و فکر کنم کار خیلی خوبی بود که کردند.” 

 نکته مهم: حتماً برای تمام دوره هایی که میتونین، اقدام کنین. همونطور که گفتم، هیچ چیز نمیتونه قبولیتون رو صد درصد تضمین کنه. پس منطقی اینه که تمام شانسهای خودتون رو در نظر بگیرین. ممکنه که هزینه اش چند هزار دلار بیشتر بشه، اما حواستون باشه که هزینه یک سال پشت خط موندن بمراتب بیشتر از این حرفاست.

در رابطه با گذاشتن وثیقه در حین دوران طرح عمومی برای آزاد کردن نمرات چه توصیه ای دارین؟

(متن زیر بطور کامل برگرفته از گروه دندونر در فیسبوک و به قلم یکی از اعضا (ن. ک.) نوشته شده که بدلیل جامعیت و مفید بودن، عینا اینجا نقل میکنم)

“ميخواستم تحربه خودم در مورد گذاشتن وثيقه در حين دوران طرح عمومي براي آزاد كردن نمرات و دانشنامه و همزمان طي كردن دوران طرح ، در اختيار بقيه دوستاني كه ممكنه بخوان اين كار رو انجام بدن، بگذارم! چون خيلي ها منو هم واسه انجام اين كار ترسوندند چون عقيده دیاشتند كه ممكن وزارت خونه اذيت كنه موقعه پس دادن وثيقه! و حتي وثيقه رو پس نده و از نظر خيلي ها اين كار نشدني و غير منطقي بود!

اون دسته از دوستان كه نمي خواهند زمان از دست بدند و زمان پايان طرح اونها با شروع زمان اپلاي دانشگاه هاست، دوران طرح زمان خوبيه كه بتونيد خيلي از كارها رو انجام بدند! مثل تافل , ارسال مدارك براي اي سي اي، و مطالعه براي امتحان برد آمريكا!

براي ارسال مدارك به اي سي اي، شما بايد اصل دانشنامه و ريز نمرات و كپي ترجمه رو ارسال كنيد بدون اينكه لازم باشه بسته مهر و موم شده از طرف دانشگاه ارسال بشه چون در اين صورت ممكن اصل مدرك و واسه خودشون نگه دارند و باز دردسر داره تا دوباره واستون بفرستند! اما در مورد وثيقه :

١- شما قبل از ٦ ماه مانده به پايان طرح ميتونيد جهت آزادسازي مدارك اقدام كنيد.

٢-وثيقه ميتونه ملك باشه كه شرايط خاصي داره و معمولا زمان بيشتري ميگيره يا اينكه به صورت نقدي باشه كه ١ الي ٢ روزه كل كار ها انجام ميشه.

٣- مبلغ وثيقه براي دندانپزشكي ٥٠ ميليون تومان است كه به ازاي هر يك ماه گذشتن از طرح مبلغ ناچيزي از اون كم ميشه مثلا من دي ماه ٩١ شروع به طرح كردم و مهر ٩٢ وثيقه گذاشتم به مبلغ ٤٧ ميليون تومان!

٤- مدارك شما از دانشگاه محل تحصيل به وزارت خونه ارسال ميشه و حتما تاكيد كنيد كه اصل مدارك رو بفرستند نه كپي ( مشكلي كه واسه من پيش اومد علي رغم اينكه وزارت خونه گفته بود اصل فرستاده بشه) و بعد شما از وزارت خونه مدارك و تحويل ميگيريد.

٥- وزارت خونه بعد از آزادسازي مدارك به شما ٢ ماه مهلت ميده تا نمرات و دانشنامه رو ترجمه كنيد و مجددا اصل نمرات و دانشنامه رو تحويل وزارت خونه بديد اگر به زمان بيشتري نياز داشتيد حتما بايد وزارت خونه رو در جريان بگذاريد وگرنه حق اينو دارند كه وثيقه شما رو ضبط كنن و حتي با اتمام طرح و خريد سنوات هم اون رو پس ندند!!!! ( اين مرحله ي حساس اين كاره) 

٦- بعد از ترجمه و استفاده لازم از مدارك، و تحويل مجدد به وزارت خونه، مدارك تا اتمام طرح و خريد سنوات، تو وزارت خونه ميمونه! 

٧- بعد اتمام طرح با ارايه گواهي پايان طرح و مجوز تحويل مدارك به وزارت خونه، شما اصل نمرات ، دانشنامه و وثيقه خودتون رو پس ميگيريد!

و اما مجوز تحويل مدارك و خريد سنوات چيست؟ دانشجويان دندانپزشكي بعد اتمام دوره تحصيل ١٢ سال تعهد خدمت به كشور دارند، كه ٢ سال اون با طرح كم ميشه و ١٠ سال بعدي رو ميتونيد خويداري كنيد كه معادل سالي ٥٠٠ هزار تومان هست! ( براي دانشجويان پزشكي معادل سالي ٧٠٠ هزار تومان) البته طبق گفته دانشگاه اين مبلغ قراره بيشتر بشه در آينده! در رابطه با دوستاني كه رتبه كل كنكور سراسري زير ٥٠٠ كسب كردند اين مبلغ كمتر از نصف ميشه و به ٢ ميليون تومان ميرسه كه براي اين كار سازمان سنجش بعد از درخواست واحد دانش آموختگان دانشكده، نامه ي جهت اثبات اين مساله ارسال ميكنه كه حدودا يك هفته طول ميكشه اما حضوري هم ميشه با اصرار فراوان يك روزه نامه رو گرفت! 

جهت خريد سنوات، بايد تمام بدهي ها با دانشكده محل تحصيل تصفيه بشه و بعد از اون سنوات خويداري ميشه و واحد دانش آموختگان دانشكده به شما مجوز تحويل مدارك و ميده! اگر وثيقه گذاشته باشيد مدارك و از وزارت خونه تحويل ميگيريد در غير اين صورت از دانشكده محل تحصيل! “

در رابطه با گرفتن ویزا چه مواردی را در نظر بگیریم؟

(رفرنس مطالبی که در این قسمت میخوانید، گروه دندونر در فیسبوک و به قلم دوست عزیزم دکتر ناصر رضایی هست که با گرفتن اجازه از ایشون اینجا به اشتراک گذاشتم)

وقت سفارت و گرفتن ویزا در پروسه گرفتن ویزا و وقت سفارت به نکات زیر توجه داشته باشید:

کلیه کارهای پرکردن فرم DS-160 و وقت گرفتن از سفارت ها به صورت اینترنتی و شخصی انجام میشه. و اگر آژانسی یا وکیلی این کارو براتون انجام میده و هزینه ای می گیره، صرفا همون روال طی میشه.

www.usvisa-info.com

سه سفارت آنکارا، ایروان و دبی شرایط ویژه ای مخصوص ایرانیان دارند. یعنی کلیه افراد داخل سفارت به زبان فارسی مسلط هستند و وب سایت آن ها نیز توضیحات فارسی نیز دارد. شما به صورت آنلاین خودتون میتونید وقت سفارت بگیرید. مثلا در وب سایت ایروان تذکری داده به ایرانیان که مثلا زودتر از 15 دقیقه قبل از وقتتون نیاید. به صورت آنلاین شما میتونید ببینید کدوم روز خالی هست و برنامه سفرتون رو بچینید.

سفارت ترکنمستان، عشق آباد هم به لحاظ نزدیکی و کم خرج بودن سفرش مورد توجه خیلی ها است. ولی به زبان انگلیسی باید مسلط باشید. که مسلما دانشجویان در این قضیه مشکلی ندارند. سفارت ترکمنستان به صورت ایمیلی وقت میدهد. شما اول وقت ساعت کاریشون ایمیل می زنید. معمولا خیلی سریع جواب می دهند.اطلاعات دقیقتر رو می تونید تو سایت این سفارت پیدا کنید. دیگر کشورها رو من تجربه ای ندارم.

توجه کنید که سفر به کشور های امارات، ارمنستان و ترکمنستان به ویزا نیاز دارید. ویزای ارمنستان داخل فرودگاه، ویزای امارات را آژانسی که بلیط میگیره و ویزای ترکمنستان رو سفارت تهران و در مواردی دیده شده دفتر کنسولی مشهد نیز صادر کرده. برای ویزای ترکمنستان معمولا حدود 100 دلار (اگر اشتباه نکنم) آژانس ها می گیرند برای دعوت نامه. اگر ایمیل تائید وقت سفارتتون رو ببرید نیاز به هزینه جهت دعوت نامه نیست.

در تکمیل فرم DS-160 نهایت دقت رو بکنید. چون عملا بیشترین تاثیر رو در تصمیم افسر سفارت داره. توصیه می کنم بعد از تکمیل اون یک پرینت برای خودتون داشته باشید تا روز قبل از مصاحبه یک مرور بکنید. معمولا از این فرم افسر زیاد سوال میکند و اگر سهوا اشتباه باشه جوابتون با اون چیزی که تو فرم پرکرده اید خیلی ناجور میشه.

کلا پروسه ویزا گرفتن مثل اپلای کردن در دانشگاه ها خیلی قابل پیش بینی نیست. شما باید با بشترین مدارک مراجعه کنید در روز مصاحبه. به قول یک وکیل مهاجرت ویزا گرفتن مثل تکمیل یک پازل هست. هرچه تعداد قطعات بیشتری کنار هم قرار بگیره، به هدف نهایی نزدیکتر می شوید.

برای ویزای توریستی B1/B2 این موارد امتیاز مثبت دارند: داشتن شغل و درآمد مناسب در ایران، خانه، ماشین در ایران. نداشتن فامیل نزدیک در آمریکا، ماندن همسر در ایران برای متاهلین، سفر خارجی زیاد رفتن مخصوصا اروپا (شینگن)، و کلیه مدارکی که نشون بده شما بزودی به کشور بر می گردید. ویزا برای کنگره رو من چند مورد اخیرا دیدم که خیلی جواب مثبت نگرفتند. کلا ویزای توریستی اصلا قابل پیش بینی نیست.

برای ویزای دانشجویی F1 تقریبا موارد گفته شده نیز تاثیر دارند ولی خیلی معمولا سخت گیری نمیشه. مخصوصا برای رشته های پزشکی و دندانپزشکی. فقط باید خوب بتونید به افسر توضیح بدید که این دوره که ثبت نام کردید به چه دردی می خورد و برای آینده کاری یا شغلی شما در ایران مفید هست. معمولا آمار گرفتن ویزای دانشجویی بالاتر از توریستی هست و کلیرانس آن معمولا خیلی زودتر می آید.

روز مصاحبه سفارت:

به موقع برید. خیلی آرام و خونسرد باشید. مدارک ترجمه شده را همراهتون داشته باشید به همراه کپی هاش. همه رو طبقه بندی کرده باشید که اگه مدرکی رو افسر ازتون خواست جلوی باجه مصاحبه هول نشید و پیدا نشه. یک نسخه از CV هم داشته باشید. معمولا این نسخه برای گروه مهندسین که Job Offer دارن مورد سوال قرار می گیره ولی خب اگر سوال شد و نداشته باشید ناجور می شه. اگر افسر سفارت اون را بخواهد، برای این است که یه سابقه ای از فعالیت و تحقیقات شما رو داشته باشه .به عنوان یه اصل کلی هرچی بیخیال تر و آروم تر باشید بیشتر نتیجه می گیرید. یعنی اصلا نباید خودتون رو مشتاق گرفتن ویزا نشون بدید! اگر پرسیدن الان بهت ویزا ندیم چیکار میکنی، می گویید که به زندگیم می رسم مشکل پروندم رو حل می کنم و دوباره اقدام می کنم. یه اصل کلی دیگه اینه که فقط هرچه مورد سوال قرار میگیره رو جواب بدید. نه اینکه مثلا در جواب اینکه درآمدت چقدره هرچی املاک و ماشین دارید بگید و کلی توضیح بدید. توضیح اضافه یعنی اصرار بر گرفتن ویزا! روز قبل رفتن به سفارت آدرس رو چک کنید که دیر نرسید و مدارکتون رو از قبل تو سایت همون سفارت چک کرده باشید.در پایان توصیه می کنم قبل از سفارت رفتن از سایتwww.applyabroad.com اطلاعات به روز افرادی که اخیرا به اون سفارت رفتند رو چک کنید. این سایت تجربیات خوبی در دسترس شما قرار می دهد.

پرسپتورشیپ دوره های Observe هست که معمولا برای گرفتن ویزا استفاده میشود. قبولی در این رشته ها معمولا خیلی سخت نیست. با توجه به اینکه خیلی رقابتی در ورود به آنها وجود ندارد، صرفا با اقدام به موقع و کامل بودن مدارک میتونید احتمال قبولیتون رو بالا ببرید.

نکات مثبت: گرفتن آسان تر ویزا از سفارت ( ویزای دانشجویی معمولا 2 ساله و مالتیپل صادر می شود ) ، با گذروندن این دوره فرصت این رو دارید که در محیط دانشگاه هر فعالیتی که علاقه مندید بجز درمان بیمار انجام بدید. مثل زمان مناسب برای پاس کردن امتحانات بورد پارت 1 و 2 ، تحقیق، آشنایی با رشته مورد علاقه ، آشنایی با اساتید، ایجاد رابطه برای گرفتن توصیه نامه برای اپلیکیشن های آینده، نشون دادن علاقه خودتون به اساتید و تاثیر گذاشتن در پذیرش احتمالی آینده در اون دانشکده. چند مورد اخیر با توجه به رقابت شدید بین تعداد زیاد اپلیکنت های هر سال اهمیت زیادی دارند. بعد از گذراندن سه کوارتر متوالی پرسپتورشیپ(9ماه) شما واجد شرایط استفاده از یک سال OPT می شوید. به این معنی که در فرم I-20 شما ذکر می شود که به مدت یک سال واجد شرایط OPT هستید یعنی یکسال بدون تمدید I-20 میتوانید در آمریکا اقامت داشته باشید. OPT یا Optional Practical Trainingیک مجوز کار محدود هست در ارتباط با رشته خودتون. البته این مجوز شامل کار درمانی بر روی بیمار نمی شود!

در مورد ویزا توجه داشته باشید که تاریخ انقضای مندرج در ویزا به معنی مدت مجاز اقامت شما در آمریکا نیست! ویزا صرفا جهت ورود به آمریکاست. در برگه I-20 که دانشگاه برای شما صادر می کند یک تاریخ پایان مدت تحصیل مشخص شده است. شما بعد از اون تاریخ فقط 60 روز مهلت دارید در آمریکا بمانید)این مدت تحت عنوان Grace Period شناخته می شود( و بعد از آن باید حتما خارج شوید. مگر اینکه قبل از پایان دوره تحصیل خود دوره تحصیلی خود و متعاقبا I-20 خودتون رو تمدید کرده باشید. کلا تا زمانی که شما I-20 معتبر داشته باشید اقامت شما در آمریکا قانونی است. حتی اگر تاریخ انقضای ویزای شما رد شده باشد.

نکات منفی: مهمترین مساله هزینه است! هم هزینه دانشگاه هم هزینه زندگی! زمان بر بودن. نداشتن هیچگونه کار کلینیکی بر بالین بیمار. استفاده نکردن از مزایای یک دانشجوی تمام وقت ( مثل خوابگاه، امکانات دانشگاه و … )، معتبر نبودن مدرکی که در پایان دوره می گیرید از لحاظ کاری. 

 نکاتی در مورد پرسپتورشیپ در UCLA:

مراقب هزینه ها باشید: کمترین هزینه پرسپتورشیپ یک کوارتر در UCLA 4700$ هست که این شامل هزینه های دیگر نیز میشود. بیمه هر کوارتر 460$ ، هزینه صدور I-20 یک بار 1500$ و هزینه Certificate 200$. یعنی اگر فقط برای یک کوارتر اقدام کنید حداقل باید حدود 6900$ هزینه کنید که اگر رشته پرسپتورشیپتون رو عوض نکنید فقط برای کوارتر های بعدی4700 $ شهریه و بیمه460$ رو باید پرداخت کنید. این ها فقط هزینه دانشگاه هست و هزینه زندگی را نیز باید کامل در نظر بگیرید. در مورد هزینه زندگی اجاره خانه از یه اتاق تک در یه خانه مشترک ماهی 700$ به بالا هست. یعنی در بهترین حالت هزینه زندگی شما ماهانه 1000$ به بالا خواهد بود. هزینه اپلیکیشن تک تک دانشگاه ها و سفر برای هرکدام از دانشکده های احتمالی برای مصاحبه را نیز باید در نظر داشته باشید. حال اگر شما در ایران دندانپزشک خوبی با درآمد معقول باشید، هزینه ها دوبرابر حساب می شود. چون با بودن در آمریکا این مقدار هزینه می کنید و در عین حال اون درآمدی که در ایران ندارید را هم باید در نظر داشته باشید. اینجاست که به حرف دوست عزیزم دکتر Mohammad Sirjani در کامنت های پست قبلی میرسیم، که با توجه اینکه تعداد کامنت ها در پست قبلی خیلی زیاد شده اینجا مجدد میارمش:

قبل از اینکه تصمیم نهایی برای مهاجرت به آمریکا بگیرین که هزینه و زمان زیادی میگیره، توصیه میکنم که شرایط خودتون رو واقعگرایانه بررسی کنین. بسیاری از همکارانی که با اونها مواجه میشم، انتظارات و توقعات غیر واقعی از این کشور و نحوه گرفتن پروانه کار دارند. واقعیت با تصور بسیاری از شما تفاوت داره و برای بعضی از شما مهاجرت و ادامه تحصیل دندانپزشکی در آمریکا به صلاح نیست. قبل از اینکه پلهای پشت سرتون رو خراب کنین، اطلاعات خود رو در رابطه با میانگین زمان لازم برای مطالعه و پاس کردن امتحانات بورد و تافل و تقویت رزومه که حتی میتونه شامل گذروندن دوره ای کوتاه مدت مثل دوره های پره سپتورشیپ در آمریکا باشه رو در نظر بگیرین. سعی کنین بر اساس اظهار نظر کسانی که این راه رو رفتن و به اونها اطمینان دارین، زمان و هزینه های لازم برای موفقیت در این راه رو حساب کنین و اون رو با درآمد و هزینه موندن در ایران برای دوره زمانی مد نظر مقایسه کنین. بعد از خودتون بپرسین که آیا واقعا ارزشش رو داره یا نه. با در نظر گرفتن این زمان که میتونه براحتی 5 سال طول بکشه، با در نظر گرفتن اینکه 5 سال از درآمد ایران عقب میفتین، مالیات سی درصدی که در آمریکا میدین، سابقه کاری که در آمریکا ندارین و وامی که برای تحصیل گرفتین، هزینه مطبی که بجای بیست درصد ایران، پنجاه تا شصت درصد هست، ممکنه براتون مهاجرت مقرون به صرفه نباشه. هدف من دلسرد کردن دوستان از رویاشون نیست، بلکه بیشتر آشنایی با واقعیتهای اقتصادی و زمانی این تصمیم بزرگ هست تا اینکه خدای ناکرده از پشیمانی جلوگیری بشه.