Author: Hessam

سوالات زیادی از من و دیگر دوستان راجع به تقویت رزومه و یا ریسرچ کردن پرسیده شده است. بیشتر این سوالات راجع به UCLA پاسخ داده شده است ولی خب اشتراکات زیادی با دیگر دانشکده ها نیز وجود دارد. امید که به اشتراک گذاشتن این پرسش و پاسخ کمکی باشد برای سوالات احتمالی دوستانی که در این زمینه برنامه ریزی می کنند و قدم برمیدارند.

*ریسرچ کردن در آمریکا چگونه است؟ چطور میتوان ریسرچ کرد؟

ریسرچ معمولا با یک یا گروهی از اساتید مشغول در دانشگاه ها یا مراکز خصوصی یا دولتی انجام می شود. معمولا ریسرچ در آمریکا در زمینه علوم پایه و سلولی مولکولی و تحقیقات حیوانی انجام می شود. این زمینه تحقیقات بیشتر توسط ارگان های دولتی حمایت می شوند و بودجه بیشتری رو در اختیار اساتید می گذارند. هرچند که بعضی اساتید نیز در زمینه کلینیکال مشغول ریسرچ هستند.

*ریسرچ کردن اصلا به چه درد می خورد؟ آیا ریسرچ کردن در UCLA یا دیگر دانشگاه ها برای تقویت رزومه مفید است؟

بله، در حال حاضر با توجه به اینکه هر سال پروسه اپلیکیشن ها سخت تر می شود، این راه میتونه یکی از گزینه های تقویت رزومه مخصوصا برای اینترنشنال اپلیکنت ها باشد. خب مسلما همراهی نام شما در کنار استاد و اون مرکزی که باهاش ریسرچ می کنید میتواند در پروسه اپلیکیشن ها جهت متمایز کردن شما در بین انبوه اپلیکنت ها کمک کننده باشد.

*کدامیک را برای تقویت رزومه پیشنهاد می کنید؟ گذراندن یک دوره مستر مثل Oral Biology ، Volunteer Research، یا گذراندن دوره پرسپتورشیپ؟

دوره های مستر معمولا 2 ساله هستند(1سال کلاسهای تئوری و 1 سال ریسرچ)و مدرک معتبری به شما می دهند که میتونید همیشه در رزومتون داشته باشید به همراه پابلیکیشن. این کار برای موقعیت آینده احتمالی شما، مخصوصا افرادی که علاقه مند به محیط دانشگاهی و تدریس در دانشگاه هستند، میتونه کمک کننده باشه. ولی خب معمولا این دوره ها شهریه دارند. 

ریسرچ داوطلبانه شهریه ندارد، توصیه نامه خوب و احیانا پابلیکیشن به همراه دارد. 

دوره های پرسپتورشیپ هزینه دارند و احیانا میتوانند توصیه نامه به همراه داشته باشند. ولی خب مدرک معتبری ندارند.

کلا اختلاف این سه گزینه در هزینه و زمانی است که می گذارید و همچنین تصمیم و هدفی که برای اینده دارید.

به طور کلی داشتن هر کدام از این سه مورد کمک خیلی بزرگی است، به خصوص اگر رزومه ی خیلی قوی از ایران ندارید. هرچه این کارها را زودتر شروع کنید در وقت و هزینه خود صرفه جویی کردید!

*چه ریسرچ هایی در UCLA در حال انجام است و چه اساتیدی در UCLA ریسرچ می کنند؟

کلا دانشکده دندانپزشکی UCLA یکی از مراکز قوی تحقیقاتی محسوب می شود. این امر به خاطر پروژه های بزرگ و متعاقبا گرنت های بسیاری است که اساتید این دانشگاه برای آن به ارمغان می آورند. واقعیتی را که باید در مورد این دانشگاه پذیرفت، جمعیت اکثری آسیایی ها از رئیس گرفته تا اساتید و دانشجویان است. متعاقبا تعداد زیادی از اساتید بزرگ در زمینه ریسرچ نیز متعلق به همین گروه هستند. نکته ای که باید در نظر داشت این است که خیلی از این کشورها برنامه های مشترکی با دانشگاه های آمریکا دارند. مثلا تحت عنوان Visiting Scholar یا جهت مدتی از دوره PHD خود در آمریکا مشغولند و دانشگاه ها و اساتید با هم در ارتباط هستند و حمایت می شوند. چیزی که ما اصلا در ایران نداریم.

*چگونه لابراتوارهای تحقیقاتی(ریسرچ لب)، استاد و رشته مورد علاقه خود را پیدا کنیم؟

از گوگل بپرسید! وب سایت دانشکده ها نیز معمولا اطلاعات خوبی، را در اختیار شما می گذارند، هرچند اگر به روز نباشند. اول از پیدا کردن اسم اساتید می توانید شروع کنید. سرچ پابلیکیشن آنها و اطلاعات تکمیلی پروفایل آنها در سایت دانشگاه ها یا احیانا وبلاگهای شخصیشان. بعد از کسب اطلاعات شخصی و لابراتوار مورد نظر خود و زمینه تحقیقاتی اون فرد، باید از افرادی که قبلا با اون استاد همکاری کرده اند تحقیق کنید. اطلاعات در رابطه با میزان زمانی که باید بگذارید، جزئیات پروژه های اون استاد و اون مرکز کسب کنید. میتوانید حتی دنبال شماره تماس اون لب یا منشی اون استاد باشید. تماس تلفنی گاهی از ایمیل هم میتونه مفید تر باشه. بعد از کسب اطلاعات از افراد اون لب یا همکاران اون استاد و اطمینان از اینکه می خواهید با اون فرد کار کنید، مستقیما به استاد مربوطه ایمیل می زنید. اینجا هم مثل اپلیکیشن ها اگر شخص قبلی یا فعلی مشغول همکاری با اون استاد شما رو توصیه کنه، کارتون خیلی راه میفته.

پیدا کردن ریسرچ پوزیشن ممکن است آسان نباشد، ولی امیدتان را از دست ندهید. به هر حال متقاضی زیاد هست و تنها گفتن اینکه من به ریسرچ کردن علاقه دارم کافی نیست. باید این را به استاد مربوطه نشان بدهید (مثلا با اطلاعاتی که در زمینه مربوطه جمع کردید)، مخصوصا اگر سابقه ی ریسرچ در ایران ندارید.

*آیا ارزشیابی مدارک ECE یا GPA خاص یا سابقه ریسرچ و پابلیکیشن جهت ریسرچ پوزیشن گرفتن الزامی است؟

خیر. هرچند که داشتن پابلیکیشن می تونه کمک کننده باشه، ولی معمولا زمینه تحقیق در ایران با آمریکا خیلی متفاوت است. پس شاید اشتراک زیادی وجود نداشته باشد.

*آیا میشه با ریسرچ پوزیشن ویزا گرفت و به آمریکا اومد؟

بله. معمولا برای شما ویزای J صادر میشه. ولی هر کسی این کار رو معمولا برای شما انجام نمیده. چون تبعاتی برای اون فرد داره و ضمنا اون استاد باید مطمئن باشه شما براش در مدت زمانی که براش مشغول کارید مفید هستید. معمولا معرفی شخصی که شما رو میشناسد میتونه کمک کننده باشه. ویزای J البته محدودیتهایی برای فرد ایجاد میکنه، بعنوان مثال بعد از پایان ویزا یا تبدیلش به ویزای دانشجویی، فرد لازم هست تا برای مدت دو سال آمریکا رو ترک کنه یا اینکه در مناطق محروم آمریکا کار کنه. قبل از اقدام برای این مورد ویزا حتما با وکیل خودتون در زمینه محدودیتهای اون مشورت کنین. 

*آیا ریسرچر ها حقوق دریافت می کنند یا Volunteer هستند؟

ریسرچر هم میتواند حقوق دریافت کند. ولی این امر به خیلی چیزها بستگی داره. مثل نوع ویزای شما، مدت زمانی که شما در اون مرکز مشغول هستید، ساعات کاری شما، میزان فاندی که اون استاد برای پروژه اش دارد و میزان مفید بودن شما برای اون شخص. کلا اگر حقوقی هم پرداخت شود معمولا به میزان محدود و در حد خرج نرمال زندگی بیشتر نیست.

در مورد UCLA بیشتر ریسرچر ها به صورت Volunteer هستند.چون افراد خیلی زیادی حاضرند برای گرفتن توصیه نامه و ایجاد کانکشن ریسرچ کنند و بیشتر نیروی انسانی ریسرچ لب ها توسط این افراد تامین میشود. البته اگر زمان طولانی مشغول به ریسرچ باشید و بستگی به همون شرایطی که در بالا ذکر شد ممکنه به شما از سال دوم حقوق پرداخت بشه. خیلی به شخص و فاند طرف بستگی دارد.

*حداقل زمانی که برای ریسرچ و گرفتن توصیه نامه باید مشغول همکاری با اون استاد باشیم چقدر است؟

معمولا بعد از ارسال رزومه و مکاتبه توسط ایمیل با Principal Investigator یا همون استاد راهنمای مربوطه، شمارو جهت یه مصاحبه کوتاه دعوت می کنند. بعد از تایید اون استاد، شما باید جهت ورود به اون مرکز تحقیقاتی یا حتی شروع ریسرچ آموزشهای مربوطه رو بگذرونید،که میتونه شامل online training و کلاسهای حضوری باشه. این مراحل مخصوصا در UCLA به خاطر اینکه State School در ایالت کالیفرنیا هست بسیار زیاد و طولانی است. خب بعد از گذراندن همه اینها و گرفتن سرتیفیکیت اونها شما مجاز به شروع به کار در اون مرکز هستید. بعد از ورود نیز چند مدتی را باید observe کنید و کارهای روتین اون لب و کارهایی که انجام می شه رو فرا بگیرید. خلاصه اینکه این روند آموزشی میتونه از یک ماه تا چند ماه طول بکشه و برای همه اینها PI شما هزینه پرداخت می کند. عملا شما در 6 ماهه دوم کار با اون استاد برای اون فرد مفید خواهید بود. پس معمولا افرادی که حاضر به همکاری بالای یک سال هستند در اولویت هستند.

این در صورتی است که شما رسما در یک مرکز مشغول ریسرچ باشید. بعضا شما شاید بتوانید با نوشتن یک مقاله یا صرفا همکاری با یک استاد در یک پروژه توصیه نامه لازم رو برای اپلیکیشن خود بگیرید. ابن مسئله خیلی بستگی به استاد مورد نطر دارد.

*من با یک استاد به صورت Volunteer شروع به همکاری می کنم و بعد از گرفتن توصیه نامه و قبولی در اپلیکیشن ها همکاریم رو قطع می کنم و به زندگیم میرسم. منطقی نیست مجانی کار کردن برای اون استاد وقتی من نتیجه ام رو گرفته ام.

خب این چیزی است که به ذهن هر کسی ممکنه برسه، از جمله خود من. نکته اینجاست که کلا هر رفتار غیر حرفه ای مثل قطع همکاری ناگهانی، جواب ایمیل ندادن یا خوب کار نکردن و وقت نگذاشتن طبعاتی به اون صورت برای شخص شما ندارد. تنها مشکل اینجاست که بعد از شما اون استاد دیگه هیچوقت با ایرانی ها کار نمی کنه و ممکنه دیگه به هیچ ایرانی توصیه نامه نده! متاسفانه اینجا قضاوت ها قائم به شخص هست. مثلا اگر یک ایرانی کار غیر اخلاقی یا غیر حرفه ای بکنه تمام ایرانی ها در نظر اون فرد بد هستند. پس اگر استادی الان با ایرانی ها خوبه، پروگرمی ایرانی خوب پذیرش می کنه، ریسرچ لبی ایرونی زیاد داره، نفرات ایرانی قبلی اونجا خیلی خوب کار کرده اند و نظر اون استاد به ایرانی ها مثبت شده است. پس همانطور که عکس این گروه نشون می دهد دست به دست هم بدهیم و این حلقه قدرتمند جمعیت دندانپزشکان ایرانی در آمریکا را روز به روز تقویت و برجسته کنیم.

به امید آن روز

ناصر رضایی

با تشکر از دوست عزیزم امیر اسدی که زحمت تهیه این مطلب رو کشیده، از اونجا که ایشون امتحان رو ترکوندن و جزء یک درصد بالای امتحان شدن، این متن رو که ماحصل تجربیات ایشون هست، عینا اینجا در اختیار شما قرار میدم. امیدوارم که مورد استفادتون قرار بگیره.

عرض سلام و ادب خدمت همكاران عزيز؛

قبل از هرچيز كمال تشكر و سپاس از دوست قديمي و تكرار نشدني، جناب دكتر رحيمي ،بابت راه اندازي و ساپورت چنين پلتفورمي براي اشتراك اطلاعات در جامعه ايرانيان و پوزش بابت تاخير يكساله در تنظيم اين متن كه قولش همين موقعها سال پيش داده بودم.

تو اين فرصتي كه به من داده شده ميخوام تا تجربه خودم رو از امتحان ADAT  یا همون Dental Admission Test با اوندسته از همكاراني كه قصد دارن اين امتحان رو بردارن تقسيم كنم. همينجا واجبه كه تاكيد كنم هرانچه كه من نقل ميكنم صرفاً تجربه شخصي من بوده و واضحاً نه كامل هست و نه بدون اشكال؛ صرفاً تلاشي هست براي به اشتراك گذاشتن تجربه و اطلاعاتي كه من قبل از امتحان جمع اوري كردم و اميدوارم ساير دوستان هم تجربشون را اينجا به اشتراك بزارن تا رويهم رفته يك راهنماي جامعتر در اخنيار همكاران عزيز قرار بگيره.با توجه به اينكه امتحاني نسبتاً جديد و بدون سابقه مشابه هست و بصورت ازمون و خطا هرسال تغييراتي در نحوه اجرا و تعداد سوالات ايجاد ميشه اكيداً توصيه ميكنم Candidate Guide 2019 بدقت مطالعه كنيد. براي مثال:

2016 ADAT:

Biomedical science 80 items

Clinical sciences 60 items

Data, research and evidence based dentistry 30 items

Principles of ethics and patient management 30 items

2019 ADAT:

Biomedical science 80 items

Clinical sciences 80 items

Data, research and evidence based dentistry 40items

بنابراين واجبه كه بدقت صدر تا ذيل جديدترين ورژن رو كه فايل پي دي اف براتون گذاشتم حتماً قبل هر برنامه ريزي مطالعه كنيد.

ابتداي امر، فكر ميكنم خالي از لطف نباشه يه توضيحي راجع به تاريخچه و چرايي اين امتحان و فايده اييكه ميتونه براي دندانپزشكانيكه فارغ التحصيل غير از امريكا هستند بدم. اين امتحان مخصوص دانشجوهاي سال سوم و چهارم دندانپزشكي در امريكا هست كه تمايل دارن براي دوره هاي دستياري اقدام كنن (علي الخصوص رشته ارتودنسي). ازونجاييكه امتحانات استانداردي مثل NBDE,NBDHE مدتهاست فقط بصورت pass/fail گزارش ميشه، و تعداد زيادي از دانشگاههاي امريكا سيستم نمره و GPA رو كلا حذف كرده و فقط بصورت pass/fail ريزنمرات اعلام ميكنن، مدتهاست ضرورت يك امتحان جامع كه بتونه رفرنسي براي اولويت گذاري در سطح دانش تئوري كانديداهاييكه تقاضاي ورود به دوره هاي دستياري دارن حس ميشه كه نهايتاً منجر به اين شد كه در نوامبر ٢٠١٤، CDEL توصيه كنه به ADA براي طراحي اين امتحان كه طي ان علاوه بر اينكه نمره شما در هر كدوم از ايتمهاي امتحاني اعلام ميشه، مهمتر اينكه رتبه شما بين تمامي كسانيكه در اون سال تحصيلي امتحان دادن مستقيماً به پروفايل شما ريپورت ميشه. البته پر واضحه كه اين امتحان هنوز خيلي نوپاس و بجز پروگرامهاييكه ليستشون رو در انتهاي اين مقاله ميتونيد پيدا كنيد، اكثر دوره ها، فقط بعنوان يك شاخص اضافه بر ساير سوابق اكادميك شما درنظر ميگيرن و خوشبختانه يا شوربختانه هنوز براي بسياري از پروگرامها اجباري نيست. اما اگر شما خودتون رو براي امتحانات بورد حسابي اماده كرديد اكيدا توصيه ميكنم امتحان رو بديد چون تجربه شخصي من ميگه ، چنانكه بتونيد رتبه خوبي در اين امتحان بياريد، شانس دريافت پيشنهاد براي مصاحبه و پوزيشن در خيلي دوره ها رو خواهيد يافت. خود من چون وقت زيادي رو صرف امادگي براي امتحان NBDE كرده بودم (كه صد البته بگفته صحيح دكتر رحيمي هيچ ضرورتي نداره براي پاس كردنش انقدر زمان بزاريد) و رفرنسهاي مختلف خونده بودم، بيضرر ديدم كه اين امتحان رو (كه سال اولي بود بعداز دوره پيلوت ٢٠١٦ )بردارم. توجه داشته باشيد، اگرچه ميتونيد متعدد اين امتحان رو تكرار كنيد، ولي يادتون باشه زمانيكه گزارش نتيجه امتحانتون رو درخواست كنيد، تمام نتايج امتحانات روي PASS WALL شما ارسال خواهد شد. بعبارت ديگه اعلام ميشه كه مثلاً ايشون خودشو كشته تا دفعه نهم تونسته نتيجه خوبي بگيره(برخلاف امتحاناتي مثل تافل كه شما انتخاب ميكني كدوم نتيجه گزارش بشه) پس عاقلانه تر اينه كه زماني ثبت نام كنيد كه احساس امادگي ميكنيد .

و اما نكاتيكه بايد بخاطر بسپاريد:

زمانبندی:

امتحان از March 1st- August 31 برگزار ميشه و نيمه هر ماه نتيجه ابتدايي كانديداهاييكه تا اونروز امتحان دادن بصورت غير رسمي(unofficial) اعلام ميشه. اما نتيجه رسمي sept 15th و پس از اينكه همه كانديداهاي يكسال امتحان دادن اعلام ميشه. خوب ممكنه فكر كنيد كه حالا كه اينطوره ازونجاييكه ملت دقيقه نودي هستيم، بزارم همون آخراي اگوست امتحان بدم كه زمان بيشتري براي اماده شدن داشته باشم. جواب هم بله و هم خير. خود من همين انتخابو كردم و براي مثال ٢٤ اگوست ٢٠١٧ امتحان دادم ، اينكار حسنش كه معلومه (زمان بيشتر براي اماده سازي و دور كردن)اما دو تا ايراد داره:

١- اگه به هر دليلي امتحان كنسل بشه يا شما برات مشكلي پيش بياد نتونيد نتيجه ايكه فكر ميكنيد لايقش بوديد در اولين امتحانتون بدست بياريد، امكان جبران تو اون سال رو ازدست ميدي، قانونا بايستي دوماه بين دو امتحان متوالي فاصله باشه ، و اين خودش كلي استرس زا هست خصوصا هرچه كه نزديكتر ميشيد به امتحان و باور كنيد استرس اخرين چيزيه كه شما دلتون بخواد نزديك امتحان تجربش كنيد.

٢- با اينكه نتايج اوليه امتحان گزارش رسمي نميشه، اما بعضي پروگرامها كه تاريخ انقضا اپلاي قبل از نيمه سپتامبر هست و داشتن ADAT الزامي، همون نتيجه غير رسمي رو قبول ميكنن براي ثبت نام كه من ازين شانس محروم شدم. بنابراين با توجه به حجم بسيار بالاي مطلبيكه بايستي به حافظه بسپاريد و زمانيكه خيلي نزديك به اخر نباشه برنامه ريزي كنيد.

٣- اينكه چقدر زمان براي اماده سازي در نظر بگيريد، خيلي بستگي داره به عوامل مختلف كه تعيين يه زمان مشخص و تعميمش به همه كار غير اصولي ميشه. حجم منابعي كه ميتونيد مرور كنيد انقدر زياده كه شما بايد تصميم بگيريد چقدر زمان و انرژي روي كدوم قسمت از امتحان كه فكر ميكنيد نقاط ضعف و قوت شما هستند بزاريد.

٢- منابع :

فكر ميكنم بيشتر از همه سردرگمي تو اين قسمت باشه(حداقل براي من اينطور بود). با يه حساب سرانگشتي از ليست منابعي كه خود JCNDE اعلام كرده براي ADAT , يه چيزي بين١٢٠٠٠ تا ١٤٠٠٠ صفحه رفرنس كه خوب خيلي غير عملي بنظر ميرسه و هيچ الترناتيوي هم رسما پيشنهاد نشده. كاريكه من كردم مطالعه تطبيقي هفت رفرنس كه براي امتحانات NBDE عموما استفاده ميشه و خلاصه برداري ازونها بود.

1- Dental Decks

2-Kaplan NBDE Lecture Notes

3-Mosby’s Review for NBDE

4- Evidence-based dentistry, An introduction

5- ADAT HERO APP

6- ADAT Knockout

7- Evidence based dentistry; managing information for better practice

البته كه ٨٠٪؜ مطالب مشترك هستند و ما يه علم دندانپزشكي كه بيشتر نداريم، فرقشون اينه كه يكي مثلا توضيحات بيشتري روي يك مبحث داده و اونيكي تاكيد روي يسري نكات ديگه . دوتا اپليكيشن مفيد هم هستند (شماره ٥،٦) كه توصيه ميكنم تستهاشونو امتحان كنيد.مجموعه دستنوشته هام ازين منابع در طول ٥ ماه رو در حال اسكن كردن هستم و بزودي در اختيار ادمين محترم جناب دكتر رحيمي ميزارم(البته كه بعلت قانون كپي رايت خلاصه ها رو رو نميشه روي سايت و بصورت گسترده پخش كرد ولي ميتونيد از طريق ايشون دسترسي پيدا كنيد).اينم اضافه كنم ،زمانيكه من اينارو مينوشتم هيچ ذهنيتي ازينكه كس ديگه اي هم قراره اونارو بخونه نداشتم، لذا، دستخط داغون و رنگ و وارنگ خودكار كه خوب اسكن نميشه، پراز غلط املايي انشايي……. اما خوب اگه كسي وقت و حالو حوصلشو نداره رفرنس بخونه، يا اينكه زمان بسيار كمي براي اماده شدن داره، اينم سنگ مفت-گنجشك مفت. كمترين كاريكه ميتونيم بكنيم اشتراك تجربه هامونه تا اشتباهات تكرار نشه.

*سوالات و تم امتحان بسيار شبيه NBDE هست كه خوب اين فرضيه رو منطقي ميكنه كه از رفرنسهاي مشابه براي اماده سازي خودتون استفاده كنيد.

توصيه ميكنم يكي ازين سه مرجع اول رو انتخاب كنيد و هردو قسمتش (part I,II)رو مطالعه كنيد. اگه فرصت داشتيد بريد سراغ يك منبع ديگه براي دو قسمت اول امتحان.

**اما، شايد مبهم ترين قسمت امتحان براي من Data, research and evidence based dentistry  بود.

سوالات بسيار پايه اي و مبناي امتحان ارزيابي قابليت شما در تفسير نتيجه تحقيقات و درك انواع مختلف روش تحقيق هست و هيچ نكته پيچيده اي نداشت. لذا اكيداً فكر ميكنم كتاب شماره ٤ براي اينكه از پس سوالات بر بيايد كافي باشه. كتاب بزبان خيلي ساده و با اوردن مثال تعاريف اصولي ريسرچ و اناليز اماري رو توضيح داده دقيقا همون چيزي كه لازم داريدو قسمت عمده حجمش مثالهاس(نترسيد از ٢٤٠ صفحه). اين كتاب هم به اسوني در دسترسه و ميتونيد از ادمين محترم pdf رو دريافت كنيد.

من نرم افزار ADAT HERO دوست داشتم چون كمك ميكنه به درك بهتر بعضي مباني پايه اي ريسرچ، البته طراحاش خيلي چيزي از ADAT و حتي دندانپزشكي نميدونن تا جاييكه من باهاشون مكاتبه داشتم، ولي خوب همونطور كه گفتم اصول مبنايي هست كه سوال ميشه به روشهاي مختلف كه اين اپليكيشن كمكتون ميكنه درك كاملتري پيدا كنيد. ببينيد چندبار دارم ميگم، هيچيو حفظ نكنيد براي اين قسمت، فقط بايد اصولشو از صميم قلب بفهميد چون به روشهاي جالبي سوالو ميچرخونن و شما فقط بايد مطلب رو فهميده باشي كه بتوني جواب بدي(اينجاش رياضيه ديگه، خرخوني جواب نميده). والبته مرجع شماره ٧ ميتونه كمك كنه به اناليز و كاربرد كلينيكي مقالات رو درك كردن.

اگه خيلي وقت، حوصله يا وسواس براي اين قسمت داريد، يسري اسلايد امزشي هم هست كه درك موشكافانه اي از ارزيابي مقالات و دندانپزشكي بر اساس شواهد واقعي رو به شما ميده و امكان دسترسي محدود هست. در صورتيكه درخواست بالا باشه پيگيري ميكنم تا اجازه اشتراكشون رو براي همكاران در اين سايت بگيرم، هرچند كه رويهم رفته فكر ميكنم مطالعه كتاب شماره ٤ كافي باشه.

***Ethics:

اولين دوره سوالات بصورت يك ايتم مجزا بود كه حالا ديگه لابلاي clinical sciences مطرح ميشه. توصيه ميكنم حتما جزوه ADA كه پيوست گذاشتم مطالعه كنيد چون خيلي مثالهاش براي من سخت بود بدون مطالعه اين جزوه ٢٠ صفحهاي بتونم جواب صحيح بدم. خيلي وقتتون رو نميگيره و بسيار مفيد و ضروريه.

**** ADAT Knockout

جزو معدود اپليكيشن هاي مفيديه كه خوندن توضيحاتش در جواب سوالات خالي از لطف نيست. در ضمن ميتونيد روي تايمينگتون هم با اين اپليكيشن كار كنيد.

٣- مكان برگزاري و شرايط امتحان:

كمپاني كه مسووليت برگزاري امتحان رو داره Pearson|VUE Testing center و در امريكا و كانادا و مكزيك برگزار ميشه. برايي ثبت نام ابتدا بايد dentpin داشته باشيد كه راهنماي اون در سايت موجوده و از طريق حساب كاربري در jcnde يا همون dentpin درخواست تاييد اعتبار براي امتحان بديد. براي شركت در اين امتحان هيچ نيازي به پاس كردن NBDE نيست اگرچه توصيه ميكنم اونارو اول بديد. بعد از دريافت eligibility از ADA ٤٥ روز فرصت داريد تا با مراجعه به وبسايت Pearson Vue براي رزرو زمان امتحان اقدام كنيد. تنها داشتن مدرك دكتراي دندانپزشكي و ارزيابي توسط ECE/WES براي شركت در امتحان كافيه.

٤- چطور نتيجه امتحان رو تفسير كنيم:

سوال مهميه كه بدونيم معني ارقام و جداولي كه هرسال همراه نتيجه ازمون شما براتون ارسال ميشه چيه و چطور تفسير ميشه. نتيجه در ٤ disciplines گزارش ميشه. سوالات ارزش و نمره يكساني ندارند و براساس درجه سختي، احتمال اينكه بشه شانسي و از حذف گزينه جواب درست پيدا كرد و اينكه سطح كيفي سوال چه اندازس وزن و نمره متفاوتي دارن كه در نوع خودش جالب و پيچيدس. ازون جالبتر اينكه دقت فاصله گزاري بين نمرات در مورد ADAT OVERALL بالاتر از سه مبحثي هست كه شما داديد تا نتيجه نهايي با عدالت بالاتري گزارش بشه و بهمين دليل reliability اين جمعبتدي از ساير قسمتها بالاتر٥ ( ٠.٩١) و اين عددي هست كه به pass profile شما گزارش ميشه. نمره شما ميتونه بين ٢٠٠-٨٠٠ باشه و چون امتحان استاندا دي هست ميانگين ,mean , ٥٠٠ -٥١٠ نمره اي هست كه شما در محدوده 50 percentile يا تارگت قرار ميگيريد. يعني نيمي از شركت كننده ها نمرهاي كمتر يا مشابه شما گرفتن(بعبارت ديگه شما از ٥٠ درصد شركت كننده ها عملكرد بهتري داشتيد). بالاترين درصد ممكن ٩٩ كه نشاندهنده اينه كه از ٩٩ درصد عملكرد بهتري داشتيد. ينابراين براي اينكه متوجه بشيد هركدام ازين اعداد چه وزني دارند بايستي حتما از جدوليكه براساس عملكرد شركت كننده هاي همون سال ارسال ميشه تفسير كنيد. براي مثال تفسير نمرات در سال ٢٠١٧:

ADAT OVERALL 670 = 99 percentile

BIO 690. = 98 percentile

CLI 660. =98 percentile

**** نكته جالب اينكه ADA نتيجه يك تحقيق رو كه از program directors امريكا انجام داده بود رو منتشر كرد كه دراون پرسشنامه سوال شده بود ايا شما نتايج اين امتحان رو در پذيرش دانشجوهاتون لحاظ ميكنيد يا خير، و چرا.

نكته جالبش براي من اين بود كه اكثريت قريب به اتفاق اوندسته از دايركتورهايي كه پاسخ منفي داده بودن، علت عدم استفادشون رو، پيچيده بودن تفسير نتيجه امتحان اعلام كردن چون adat مستقيماً نميگه رتبه شما در امتحان چي بوده كه شايد خيلي كار دقيق و علمي نباشه، بلكه گزارشي از عملكرد شما نسبت به ساير كانديداها ميده. اما اينهم در اون گزارش اعلام شده بود كه به همه دايركتورها از طرف ADA اين توصيه شده كه كسانيكه حتي فقط اين امتحان رو دادن و نمره معمولي گرفتن يعني حدود 50 percentile از كساييكه اين امتحان رو ندادن بهتر ارزيابي ميشن چون اين امادگي و اعتماد رو داشتن كه خودشون رو در معرض ازمايش بزارن. بعبارت ديگه توصيه ada به ديركتورها اينه كه اگه كسي نمره بالايي اورد كه خوب نشوندهنده امادگي علمي بالاست و حتي اگه خيلي نمره بالايي نياورد بازهم دليل نميشه از كسيكه اصلا امتحان نداده سطحش پايينتر باشه( خوب فكر كنم حق بديد به دايركتورها كه كمي گيج بشن).

بهر حال اين امتحان داره كم كم جاي خودش رو باز ميكنه و بصورت ازمون و خطا اصلاح ميشه. حتي برخي پروگرامهاي advanced standing هم دارن اونو اجباري ميكن(براي مثال دانشگاه ميشيگان از سال ٢٠١٨)من ليست پروگرامهاييكه حتما بايد اين امتحان رو براي اپلاي داده باشيد و همچنين پروگرامهييكه بعنوان يك امتياز كمكي درنظر ميگيرن به انضمام ميگذارم.

درپايان اميدوارم مطالبي كه به اشتراك گذاشتم تونسته باشه يه جراغي براتون روشن كرده باشه و براي همه همكاران عزيزي كه پا تو اين راه پر فرازو نشيب ميذارن صميمانه ارزوي موفقيت دارم.

روز و روزگارتون خوش

این متن بر گرفته از دکتر حامدی هست که در گروه فیسبوک گذاشتند و بنظر من لازم هست تا متقاضیان محترم اون رو در نظر بگیرین. ممنون از جناب دکتر:

دوستانی که در حال اپلای کردن هستن امسال، من تعدادی مشکل سیستماتیک تو مدارک بچه ها ی ایرانی دیدم که اینجا می نویسم. کسی اگه فکر می کنه چیزای دیگه ای هم هست اضافه کنه:

1- CV دستاوردهای شماست achievements; یعنی کجا درس خوندین یا کار کردین ، چه دوره هایی دیدین ، تحقیق ، تز ، مقالات ، فوق برنامه …

2- Personal Statement / Purpose Statement: ر 3-4 پاراگراف راجع به اینکه چرا دندانپزشک شدین یا میخواین بشین ، چرا به تخصص خاصی علاقه دارین و “بعد از درس چه برنامه ای دارین”. لطفا تو PS راجع به دستاوردهاتون صحبت نکنین!! اینجا جاش نیست.

3- اگه خودتون مستقیم مدارک رو باید بفرستین فرستادن cover letter با قید لیست مدارک ارسالی خیلی کمک کننده هست. یه چیزی تو این مایه ها:

Dear Dr. XXXX

I am delighted to apply to your XXX program at school of XXXX. :Enclosed/Attached is the following documents:

-ECE

-Application Form

-CV

-Recommendation Letter from

-Dr. X

-Dr. X

-Dr. X

-2X2 Photo

etc

4- اگه با PASS یا CAAPID مدارک رو میفرستین ، حتما دقت کنین و سایت پروگرام رو چک کنین که اگه مدارکی مازاد supplemental باید مستقیم فرستاده بشه به دانشگاه خودتون بفرستین.

5- تو CV حدود مربوط به هر section را رعایت کنین. 6-7سال درس خوندین نشه 1 خط ، بعد 1.5 صفحه راجع به 5-6 تا کنفرانس و میتینگ بنویسین!! این اشکال رو خیلی زیاد بچه ها دارن.

6- تو CV بزرگنمایی نکنین: بعضی کلمات بار معنایی زیادی داره (مثلا اختراع). اگه 50 تا مقاله تو 2سال چاپ کردین اون 6-7 تایی که خوب و باکیفیت و مرتبط هست رو تو CV قید کنین. جاش Award اگه گرفتین ذکر کنین.

7-توی PS زیاد کسی یا دانشگاهی رو نکوبین!! ننویسین ایران research ضعیفه من میخوام بیام UCLA یا هاروارد. بیشتر راجع به نکات مثبت دانشگاه هدف صحبت کنین نه نکات منفی دانشگاه قبلی. 

8-دانشگاهی رو که apply میکنین و اساتید رو بشناسین. یه سرچ اینترنتی خیلی کمک کننده هست.مثلا برای USC یا NYU ننویسین من عاشق research هستم!!

متن زیر برگرفته از پست دکتر بصیر در گروه دندونر فیسبوک از دوستان خوب من که در دانشگاه هاروارد مشغول گذروندن دوره پریو هستند، گرفته شده که بدلیل مفید بودن در این وبلاگ اضافه شده. این متن برگرفته از سایت انجمن تخصصی پریودنتولوژی آمریکا و خطاب به مدیران گروه پریو آمریکا نوشته شده:

Best Practices in Selecting Residents: 2014 AAP Postdoctoral Educators Workshop Outcomes

Faculty and Dean Recommendation Letters:

Most, if not all educators will not write a negative letter for fear of legal reprisals. Thus, recommendation letters may all seem to look alike and state that the candidate should be considered. This is not always the case however, and recommendation letters can be decoded by reading between the lines, talking with faculty who wrote the letters and assessing which faculty did not write letters. Directors should consider the following variables when reading recommendation letters:

Who wrote the letter and the extent of details
• Who the letter is written by
• How long and how well they know the candidate
• Letters that are not included, but probably should be (i.e. from the clinical coordinator)
• Assess the overall mix of letter writers
• Honest and genuine writing with a narrative of candidate accomplishments such as:
o Honors courses
o Commendations or awards
o The candidate’s demonstrated interest in periodontics
o Whether there is a balance of positive and potential concerns
o Leadership and community service activities
o Research experience
o Non-boilerplate closing recommendation with an overall assessment

Look for questionable comments:

Most candidates will ask those educators whom they know will write “good” letters, and some educators will write letters for those they are unsure as to whether they would succeed and make excellent specialists. Therefore, scrutinizing the letter is a must and directors should look for the following information:
• Consider the amount of detail about the candidate’s work and accomplishments
• Determine whether the letter is bland and boring or enthusiastic and passionate
• What is NOT stated in the letter is most important
• Compare letters written by the same educator who recommended different candidates;
does one letter speak louder than the next?

Below is a list of possible comments that could be viewed as highest recommendations to lowest. These comments are not representative of what any institution does, or should do.
1. Enthusiastically recommend and without reservation
2. Highly recommend
3. Recommend
4. Request fullest review

Comments such as these may be coupled with phrases like these:
1. Outstanding candidate
2. Outstanding academic record
3. Demonstrated leadership
4. Commitment to community service
5. Overcome obstacles

Additional comments and possible interpretations:
1. I give my highest recommendation – the candidate is outstanding and will make an
excellent specialist
2. I strongly/highly recommend – the candidate is good and would most likely make an
excellent specialist
3. I recommend – the candidate is so-so and may struggle in specialty training
The most common words directors search for in these letters, according to the AAP survey are: excellent, teachable, responsible, outstanding clinician, work ethic, team player, productive, communicative, and sincere.

Source: www.perio.org

مهاجرت کردن پیش نیازهایی دارد که به نظر من، اگر بعنوان یک دندانپزشک فاقد آنها هستید یا فکر میکنید که در عرض ۳ سال آینده نمیتوانید به آنها دست پیدا کنید، بیخیالش بشین بهتره! تیترشون اینه:

– زبان انگلیسی: تمام دانشکده های دندانپزشکی آمریکا مدرک TOEFL رو قبول دارند. اگه IELTS دارین، حتماً TOEFL رو هم بدین. نمره هدف برای تافل نمره 100 هستش. پس اگه مثلاً نمره شما 98  بود، اگه میخواهین که خیالتون راحت باشه، دوباره امتحان بدین.

– تایپ: تو سیستم آموزشی آمریکا، حتماً سرو کارتون به کامپیوتر میفته. پس بهتره که اگه تایپتون ضعیفه، یک دوره تایپ انگلیسی بردارین. با صرف یک ماه وقت، یک عمر راحتی بدنبال خواهد بود. ولی اگه با تایپ ضعیف اینجا بیاین، بدلیل اینکه همه تقریباً اینجا این مهارت رو دارن، به شما فشار وارد خواهد شد. پس چرا عاقل نکند کاری که باز آرد پشیمانی!

– آشنایی با نرم افزارهای پایه کامپیوتری برای ویرایش، گرافیک، پرزنتیشن: اگه دنبال حداقل ها هستین، دوره نرم افزارهای Word، Ecxel،Powerpoint و Photoshop رو قبل از اینکه مهاجرت کنین، بر دارین.

توجه داشته باشین که هدف از کسب این مهارتها، راحتی خودتونه. اگر این مهارتها رو نداشته باشین، زندگی و پیشرفت بمراتب سخت تر خواهد بود براتون. پس حالا که وقت هست، برنامه ریزی کنین که این مهارتها رو کسب کنین. جز زبان که زمان زیادی میخواد برای اینکه آدم بتونه توش پیشرفت کنه، بقیه رو میشه سریع کسب کرد.

همه چیز در رابطه با روند قبولی

مشکلی که اکثر دندانپزشکانی که به آمریکا مهاجرت میکنند، دارند، اینه که با سیستم آموزشی آمریکا آشنایی کافی ندارند.

در آمریکا حدود 70 دانشکده دندانپزشکی وجود داره (به سایت ADA که لینکش رو گذاشتم مراجعه کنین)  و هر کدوم از این دانشکده ها یک حداقل شرایطی رو برای خودشون گذاشتن که مخصوص خودشونه. تفاوت سیستم ایران و آمریکا هم همینجاست. در ایران وقتی که ما کنکور میدیم یا امتحان تخصص شرکت میکنیم، خیالمون راحته که بر اساس نمره ای که گرفتیم، یک جا قبول میشیم. اما در آمریکا، بخصوص برای ما خارجی ها، چنین گارانتی وجود نداره. منظور اینه که هیچ نمره ای، هیچ مهارتی، هیچ مدال یا جایزه ای، هیچ مقاله یا اختراعی، هیچ هنری تضمین نمیکنه که شما حتماً و صد در صد در رشته مورد نظرتون قبول خواهید شد. در آمریکا، بر خلاف ایران، مصاحبه حضوری بخشی از گزینش دانشجوست. بذارین یک توضیح کلی از سیستم گزینش دانشجوی اینجا بهتون بدم:

ثبت نام متقاضیان اکثر دوره های آموزشی در هر سال، از حدود مارچ هر سال شروع میشه. یعنی اگه شما برای مهاجرت برنامه ریزی میکنین، طوری برنامه ریزی کنین که قبل از اول مارچ، تمام مدارکتون رو آماده کرده باشین (ریز مدارک رو براتون جداگانه شرح خواهم داد). متقاضیان مدارکشون رو برای دوره آموزشی مورد نظرشون ارسال میکنن. معمولاً مدارک توسط منشی بخش گزینش دریافت میشه و معمولاً منشی بر اساس معیارهایی که کمیته گزینش براش تعیین کردن، داوطلبان رو تقسیم بندی میکنه. دلیل اصلی که میتونه باعث حذف پرونده متقاضی در این مرحله بشه، ناقص بودن مدارکه. حواستون به آخرین تاریخی که میتونین مدارک رو ارسال کنین، باشه. سعی کنین که اقدام کردن رو در اولین روزهایی که ثبت نام شروع میشه، انجام بدین و تحت هیچ شرایطی به روزهای آخر واگذار نکنین که هزار و یک مشکل براتون پیش خواهد آمد. اینجا شوخی ندارن، تخفیف نمیدن و اصلا هم براشون مهم نیست که پرونده شما حذف بشه، پس قدر خودتون رو بدونین. تمیز و شکیل بودن پرونده ای که برای کمیته گزینش آپلود می کنید همون قدر مهمه که نمره امتحان بورد یا معدل کل شما. خیلی ها متأسفانه این بخش رو جدی نمیگیرن و براحتی شانس خودشون رو از دست میدن.

نکته مهم دیگه اینه که بعضی پروگرم ها مواردی علاوه بر مدارکی که وارد PASS  یا CAAPID کردین میخوان که مستقیما بهشون ارسال بشه و خیلی ها هم هزینه اپلیکیشن به صورت چک درخواست میکنن. توجه داشته باشین که منشی گروه یک آدمه و براحتی میتونه اشتباه کنه. بنابراین حتماً پیگیری کنین که مدارکتون دریافت شده. چه تلفنی و چه از طریق ایمیل، با منشی مربوطه تماس بگیرین و تأیید بگیرین که مدارک شما کمال و تمام دریافت شده. بعضی دانشکده ها به شما اطلاع میدهند که فلان مدرک نقصی داره، ولی بعضی هم این کار رو نمیکنن و اگه بهر دلیلی، مدارک شما ناقص به دستشون رسیده باشه، بدون اینکه به شما اطلاع بدن، شما رو حذف میکنن و بعد نامه میدن که سال دیگه اقدام کنین!!

بعد از اینکه مدارک کامل شما دریافت شد و شما تأییدیه مورد نظر رو گرفتین، باید منتظر باشین تا شما رو برای مصاحبه خبر کنن. در این مرحله، کمیته گزینش که ممکنه بعضی وقتها این مسئولیت رو هم منشی گروه بر عهده داشته باشه، پرونده های کامل رو بررسی کلی میکنن. در این بررسی کلی، معمولاً داشتند حداقلهایی مثل بورد، نمره تافل، نمره معدل دانشجو و رزومه کاری، تحقیقاتی یا هنریش بررسی کلی میشه و بعد ۲، ۳ یا ۴ برابر ظرفیت پذیرش دوره، دانشجوها برای مصاحبه دعوت میشن. البته موارد بررسی شده ای که گفتم بیشتر برای دوره های تکمیلی مد نظر کمیته گزینشه. دوره های تخصصی ممکنه موارد دیگه ای رو هم مد نظر قرار بدن که بسته به دوره فرق میکنه!

حالا اصل صحبت من اینجاست و اصل تفاوت ایران و آمریکا اینجاست. شما ممکنه بگی که نمره تافل من ۱۰۰ نیست، ولی ۹۸ که هست، پس فرقی نمیکنه. یا اینکه بگی نمره معدلم در تبدیل شده سه و بیست و پنج صدم، در حالیکه فلانی با نمره دو و نیم قبول شده. توجه کنین که ممکنه که نمره ۹۸ با ۱۰۰ فرقی از نظر سواد زبان انگلیسی برای شما نکنه، ولی در این مرحله از گزینش، همین اختلاف دو نمره میتونه باعث حذف شما بشه. کل قضیه اینه که شما باید خودت رو به کمیته گزینش بفروشی. هر چی بیشتر و گرونتر بفروشی، بهتره. نمره ۹۸ قیمت تو رو خیلی میاره پایین، ولی نمره ۱۰۰ هم باعث نمیشه که خودت رو گرون بفروشی. ولی اگه نمره ۱۱۸ از کل ۱۲۰ در تافل اینترنتی رو بذاری جلوشون، کلی قیمتت میره بالا. یا نمره معدل دو و نیم قیمتتو میاره پایین و نمره سه و بیست و پنج خوبه، ولی اگه نمرت بشه سه و نود، کلی قیمتت میره بالا. حالا اگه شما تافلت هست ۹۸، بوردهای قسمت اول و دوم آمریکا رو هم پاس کردی، ولی معدلت هم چنگی به دل نمیزنه و داری اقدام میکنی برای دوره های تکمیلی، شانست کمه و شاید با هزار اما و اگر بری تو. اما اگه تافلت ۱۰۰، بوردها رو دادیو و معدلت هم ۱۶-۱۷ هستش و رزومه قوی داری، میشه مطمئن بود که یک جا قبول میشی، حالا شاید UCLA یا UCSF، نه، ولی بالاخره یه سوراخ دعایی پیدا میکنی که بری تو.

خیلی ها به من زنگ میزنن و میگن که من تافلم 95 هستش. من میگم حتماً دوباره امتحان بده. اینقدر امتحان بده تا بیاد بالای 100. چون براحتی کلی میره رو قیمتت. نه اینکه چون حالا 95 آوردی، حتماً قبول نمیشی. اینجوری نیست. ولی احتمال قبولیت میاد پایین و خیلی دانشکده ها هم اصلا نمیتونی اقدام کنی براشون، چون صد رو لازم دارن. همه چیز سر احتمالاته. هیچ چیز قطعی نیست. دیدیم کسایی که نمره بورد 99 که بخاطر تافل یک کم زیر حد نصاب 100 تا دقیقه 90 پشت خط مونده بودن. این رو میتونین از تمام دوستام که الان یا وارد شدن یا پشت در موندن بپرسین که این نمرات چقدر میتونن بدرتون بخورن یا اینکه به ضررتون تموم بشن.

تمام تلاش شما در این دوره ای که برای مهاجرت برنامه ریزی میکنین باید این باشه که وقتی زمان ثبت نام برای دوره های مورد نظرتون رسید، اولاً تمام مدارکتون کامل باشه و ثانیاً اونقدر تو این مدت برای خودتون امتیاز جمع کرده باشین که ارزش شما رو خیلی ببره بالا و هیچ بهانه ای هم دست کمیته گزینش ندین که باعث رد پرونده شما بشه.

خوب، ان شالله که مدارکتون کامل بوده و پروندتون از فیلتر اول گزینش گذشته و اونقدر ستاره داره که به مصاحبه دعوتتون میکنن. حالا از اینجا ببعدش باز یه داستان دیگست. دیگه اون ستاره ها و امتیازات نقش آنچنانی تو گزینش شما ایفا نمیکنن. حالا یک رقابت تنگاتنگ و تک به تک با بقیه متقاضیان دارین که باید سعی کنین توش برنده بشین.  اگه اجازه بدین موضوع مصاحبه رو جداگانه توضیح بدم.

بنظر من منطقی ترین کار این است که شما برای دوره Advanced Standing اقدام و برنامه ریزی کنید و در عین حال، برای دوره تخصصی خود نیز بطور همزمان اقدام کنید. اگر مسقتیما دوره تخصصی قبول شدید، قدرت انتخاب دارید که مستقیماً به تخصص بروید یا اینکه به دوره Advanced Standing. اما اگر تخصص قبول نشدید، حداقل زمان را از دست نخواهید داد و بلافاصله دوره Advanced Standing را شروع خواهید کرد. بعبارت دیگه از اون جهت که منطقی نیست آدم تمام تخم مرغا رو در یک سبد بذاره، توصیه من اینه که زمانی که مدارکتون کامل شد، همزمان برای هر دو مسیر اقدام کنین. اگر یکی رو قبول شدین که تکلیف روشنه، ولی اگر هر دو رو قبول شدین، بسته به شرایطتون میتونین تصمیم بگیرین و قدرت انتخاب خواهید داشت. من البته توصیم به ورود مستقیم به تخصص هست.

هزینه تحصیل دوره های تخصصی مختلف، متفاوت است. ولی بطور معمول هزینه ای بین مثبت 30 تا 100 هزار دلار در سال تا منفی 50 هزار دلار در سال را در بر خواهد داشت (مثبت یعنی شهریه باید پرداخت شود و منفی یعنی دانشجو حقوق دریافت میکند). اگر پروگرم مورد نظر بیمارستانی باشد، دانشجو نه تنها شهریه ای پرداخت نمیکند که حتی حقوق نیز دریافت خواهد کرد. بدیهیست این دوره ها بسیار پر متقاضی بوده و قبولی در آنها مشکل است. البته این امر تنها بستگی به این دارد که فرد در چه دوره ای مشغول به تحصیل باشد. بعنوان مثال ارتودنسی U Conn اینگونه است، ولی ارتودنسی هاروارد اینگونه نیست. یا اینکه اطفال هاروارد به دانشجویانش حقوق میدهد، ولی اطفال  BU یا Tufts از دانشجوها شهریه سنگین دریافت میکند، حال آنکه هر 3 در یک شهر هستند و بعضاً دانشجویان هر سه دوره در بیمارستان نیز روتیشن دارند.

به اشکال مختلف میتوان این احتمال را بالا برد. ساده ترین راه، اقدام برای دوره های کم متقاضی تر است. راه دیگر این است که برای دوره هایی اقدام کنید که با یک مدرک دیگر بصورت  Combined برگزار میشوند و بقول معروف، Certificate-onlyنیستند. هر چه رده مدرک دیگر بالاتر باشد، قبولی در آن راحت تر است، چرا که دندانپزشک عادی آمریکا دنبال آن نمیرود. بعبارت دیگر، شانس شما افزایش خواهد یافت اگر بجای اقدام برای دوره دو ساله اندو، برای دوره 3 ساله اندو و MSc در مثلاً  Oral 

Biology اقدام کنید. یا اینکه اگر برای دوره پنج ساله ترکیبی پریو و PhD در رشته Public Health اقدام کنید، شانس شما بیشتر از دوره دو ساله پریو خواهد بود. راه دیگر این است که سوابق تحقیقاتی خود بخصوص در رشته مورد نظر را بهبود بخشید. از جمله عوامل دیگر که میتوانند در قبولی شما تأثیرگزار باشند گذراندن دوره تخصصی مورد نظر در کشور خود، مسلط بودن بر زبان انگلیسی، وجاهت ظاهری! فعالیت هنری، ورزشی و امثالهم است.

ورود مستقیم به دوره تخصص برای کلیه دندانپزشکان بین المللی، ممکن است. منتهای مراتب اولاً اکثر دوره های تخصصی دندانپزشکی، از میان فارغ التحصیلان آمریکا متقاضیان خود را انتخاب میکنند یا اینکه بعضاً مدارکی میخواهند که دندانپزشک بین الملل در بدو ورود فاقد آنهاست. مثلاً پروانه کار در آمریکا میخواهند یا اینکه قبولی در هر دو بورد را نیاز دارند. بدین منظور، دندانپزشک بین الملل انتخاب چندانی ندارد و علاوه بر آن، باید با دانشجویان دندانپزشکی آمریکایی سر پوزیشنهای موجود رقابت کند که قطع الیقین رقابت سالم و منصفانه ای نیست. طبق آمار خود ADA، حدود 7 درصد دندانپزشکان بین الملل مستقیماً وارد دوره تخصصی میشوند. البته بسته به اینکه شما چه رشته ای را انتخاب کنید، شانس ورود نیز متفاوت خواهد بود. طبق یک تقسیم بندی بسیار کلی، رشته ها به سه گروه تقیسم میشوند. گروه اول شامل جراحی، درمان ریشه، ارتودنسی و اطفال هستند. گروه دوم شامل پریو و پروتز و گروه سوم شامل سایر رشته هاست. قبولی در گروه اول سخت تر و هر چه به سمت گروه سوم برویم، آسانتر میشود. اما در مجموع، قبولی مستقیم در دوره های تخصصی، امری است که به شانس شما خیلی بستگی دارد و توصیه میکنم که هیچ وقت تمام تخم مرغهای خود را در این کاسه نگذارید. منطق حکم میکند که دندانپزشک بین الملل برای دوره Advanced Standing خود را آماده کرده و اقدام کند و در کنار آن، برای دوره های تخصصی مورد علاقه اش نیز با تصور تیری در تاریکی، اقدام کند.